περί αλλοτρίωσης : δοσολογία, μέτρα και αντενδείξεις

25 Οκτωβρίου, 2009

O σοσιαλισμός για ριζοσπάστες τουρίστες και ο ιερός δόλος του Καζαντζάκη

Filed under: Uncategorized — katilinas @ 2:58 μμ

Ο Τρότσκι θα γράψει το 1936 στην εισαγωγή του βιβλίου του “Προδομένη Επανάσταση” για την άνοδο της φιλοσοβιετικής φιλολογίας της δύσης στο τέλος της δεκαετίας του 1920 και τη δεκαετία του 1930 :

“Τα κείμενα των «φίλων της Σοβιετικής Ένωσης» κατατάσσονται σε τρεις κύριες κατηγορίες: η ερασιτεχνική δημοσιογραφία, τα περισσότερο ή λιγότερο «αριστερής» απόκλισης ρεπορτάζ, αποτελούν την κύρια μάζα των άρθρων και βιβλίων τους. Δίπλα σ’ αυτά, παρόλη τη σοβαροφάνειά τους, βρίσκονται τα έργα του ανθρωπιστικού, λυρικού και πατσιφιστικού «κομμουνισμού». Την τρίτη θέση την παίρνουν οι σχηματικές οικονομικές μελέτες που είναι γραμμένες με το παλιό γερμανικό πνεύμα τού «από καθέδρας σοσιαλισμού». Ο Λουί Φίσερ και ο Ντιούραντι αντιπροσωπεύουν, όπως είναι γνωστό, συγγραφείς του πρώτου τύπου. Ο μακαρίτης ο Μπαρμπίς και ο Ρομέν Ρολάν αντιπροσωπεύουν την κατηγορία των «ανθρωπιστών» φίλων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που πριν πάει στον Στάλιν, ο πρώτος από αυτούς, έγραψε τη Ζωή του Χριστού, και ο δεύτερος μια βιογραφία του Γκάντι. Τέλος, ο συντηρητικός και σχολαστικός σοσιαλισμός βρήκε στο ακούραστο ζευγάρι των Φαβιανών, στην Μπέατρις και στον Σίντνεϊ Ουέμπ, τους πιο αυθεντικούς αντιπροσώπους του.

Εκείνο που, παρά τις διαφορές τους, ενώνει τις τρεις αυτές κατηγορίες, είναι το ότι υποκλίνονται στο τετελεσμένο γεγονός, και, ταυτόχρονα, η κλίση τους στις καθησυχαστικές γενικεύσεις. Το να επαναστατήσουν ενάντια στο δικό τους καπιταλισμό είναι κάτι πέρα από τις δυνάμεις τους. Κατά συνέπεια, είναι πολύ πιο έτοιμοι να σταθούνε κοντά σε μια ξένη επανάσταση που έχει ήδη μπει σε ένα στάδιο ύφεσης. Πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση, και για πολλά χρόνια μετά, κανένας από αυτούς τους ανθρώπους ή από τους πνευματικούς τους πατέρες δεν έκανε την παραμικρή σκέψη για το πώς θα ερχόταν ο σοσιαλισμός στον κόσμο, πράγμα που τους διευκολύνει να αναγνωρίσουν σαν σοσιαλισμό αυτό που γίνεται στη Σοβιετική Ένωση. Αυτό τους δίνει όχι μονάχα την όψη του προοδευτικού ανθρώπου, που προχωράει με τα βήματα της εποχής του, αλλά και μια κάποια ηθική σταθερότητα. Και, ταυτόχρονα, δεν τους υποχρεώνει σε τίποτε απολύτως. Η φιλολογία τους, ενατενιστική και αισιόδοξη, καθόλου καταστροφική, μια φιλολογία που βλέπει όλα τα δυσάρεστα να ανήκουν στο παρελθόν, έχει καταπραϋντική επίδραση στα νεύρα του αναγνώστη, κι αυτό της εξασφαλίζει μια έτοιμη αγορά. Έτσι, ανεπαίσθητα, σχηματίζεται μια διεθνής σχολή που μπορούμε να την πούμε Μπολσεβικισμό για την Πολιτισμένη Μπουρζουαζία, ή πιο περιληπτικά Σοσιαλισμό για Ριζοσπάστες Τουρίστες.

Οι σώφρονες «αριστεροί» φιλισταίοι συνηθίζουν να μας λένε ότι χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή στην κριτική μας για τη Σοβιετική Ένωση, μην τύχει και βλάψουμε το προτσές της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.[…]Στην πραγματικότητα, η εχθρότητα του μεγαλύτερου μέρους των επίσημων «φίλων» της Σοβιετικής Ένωσης απέναντι στην κριτική, καλύπτει ένα φόβο όχι για το πόσο εύθραυστη είναι η Σοβιετική Ένωση, αλλά για το πόσο εύθραυστη είναι η δικιά τους συμπάθεια γι’ αυτήν.»

Λεον Τρότσκι,  4 Αυγούστου 1936

Προσφάτως από εκδόσεις της Σύγχρονης Εποχής έχει επανεμφανιστεί η παραπομπή σε αυτή τη φιλολογία της περιόδου ως ένα λιθαράκι ακόμα στη σταλινική απολογητική. (βλ. μερικές από τις πηγές των Α.Γκίκας “Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού” , Λ.Μάρτενς “Μια άλλη ματιά στον Στάλιν” )

Τα ταξιδιωτικά απομνημονεύματα του Νίκου Καζαντζάκη “Ταξιδεύοντας , Ρούσια” (εκδ. Καζαντζάκη, 2000) μπορούμε να τα κατατάξουμε στην πρώτη και δεύτερη κατηγορία που αναφέρει ο Τρότσκι. Έχουν μια δόση ερασιτεχνικής δημοσιογραφίας και ταυτόχρονα , ως λογοτέχνης ο ίδιος, στο λυρικό, ανθρωπιστικό και ειρηνιστικό “κομμουνισμό”.

Ένα πολύ χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο  :

“…Την άλλη μέρα, κάποιος γνώριμος μου Πολωνοεβραίος, παμπόνηρος κι αντιδραστικός, πού του διηγήθηκα την επίσκεψή μου στις σοβιετικές φυλακές, καθώς κι όλα τα θαμαστά πού ‘έβλεπα κάθε μέρα, μου αποκρίθηκε σατανικά χαμογελώντας:

—Ό Ποτιέμκιν, όταν έβγαζε σε περιοδεία την αυτοκρατορικιά μετρέσα του, τη Μεγάλη Αικατερίνη, έστελνε μπρο­στά έτοιμα χωριά από καρτόνι και τα στερέωνε κοντά στα μέρη απ’ όπου θα περνούσαν. Χωριάτες και χωριάτισσες, ντυμένοι λαμπερά κοστούμια, γλεντούσαν ευτυχισμένοι κάτω από τα δέντρα, έπαιζαν μπαλαλάικα, πηδοκοπούσαν και ζητωκραύγαζαν την αύτοκρατόρισσα. Δεν ήταν χωριάτες και χωριάτισσες· ήταν ηθοποιοί πού τούς είχε νοικιάσει ο Ποτιέμκιν κι η έρωτεμένη χοντρο-Κατερίνα δάκρυζε από κατάνυξη κι ευτυχία.

«»Όμοια κι οι μπολσεβίκοι σας περιοδεύουν στη Μόσχα — στη μεγάλη από καρτόνι, από ηθοποιούς και μπαλαλάικες βιτρίνα τής Ρουσίας — και σας δείχνουν (οι Ρούσοι είναι, κατά παράδοση, περίφημοι σκηνοθέτες) μερικά καλοβαλμένα, πιτήδεια τρουκαρισμένα θεάματα: σκολειά, σανατόρια, φυλακές, δικαστήρια, οι σειρήνες των εργοστασίων όταν περνάτε σφυρίζουν, τάχατε πώς δουλεύουν ακατάπαυτα, οι ίδιες πάντα γεωργικές μηχανές περνούν από τούς δρόμους πού είναι για να περάσετε, τάχατε έτσι, κατά τύχη… Και σεις χάσκετε, οι κουτόφραγκοι, και πέφτετε στην παγίδα Ποτιέμκιν νεώτατου συστήματος — στην παγίδα «Καρλ Μαρξ».

Γελούσε ο φίλος μου σαρκαστικά και με κοίταζε με τα παμπόνηρα ματάκια. Με διαπέρασε αλαφριά ανατριχίλα. Ανάμεσα στους φλογερούς στενοκέφαλους πιστούς πού δουλεύουν με αγάπη και πείσμα, υπάρχουν οι πολύ μορφωμένοι, χαριτωμένοι και χαιρέκακοι άπιστοι. Τούτοι όλα τα ξέρουν, τίποτα δεν μπορεί να τούς ξεγελάσει, πολύ έξυπνα αποσυνθέτουν και καταγγέλνουν τον «ιερό δόλο», πού χωρίς αυτόν ποτέ δεν μπόρεσε να θεμελιωθεί μια νέα θρησκεία.

«Όλα τα ξέρουν οι φίνοι τούτοι άπιστοι- μονάχα τούτο ξεχνούν: πώς μονάχα επιθυμώντας, απατώμενος κι απατώντας — δηλαδή πιστεύοντας — ο άνθρωπος μπορεί ν’ αλλάξει το πρόσωπο της γης.”

Καζαντζάκης, Νίκος , “Ταξιδεύοντας, Ρουσία”, εκδ.Καζαντζάκη, (2000) , σελ.79-81

Δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι ο Πολωνοεβραίος της υπόθεσης έχει δίκιο, κάτι που μάλλον κατανοεί κι ο ίδιος ο συγγραφέας αλλά προτιμά τον “ιερό δόλο” μιας νέας θρησκείας. Εντυπωσιακή είναι η ομοιότητα της άποψης του Καζαντζάκη με τη γνωστή ρήση του Μαρξ για το ρόλο που αποκτά η θρησκεία ως όπιο του λαού. Η διαφορά είναι πως σε αυτή την περίπτωση δεν πρόκειται για το χριστιανισμό αλλά για το σοσιαλισμό της σταλινικής ΕΣΣΔ.

Ο ίδιος “ιερός δόλος” θα αποτρέψει το γνωστό Έλληνα λογοτέχνη να πάρει και θέση όταν ο φίλος και σύντροφος του Παναΐτ Iστράτι συγγραφέας όπως ο ίδιος θα εκφράσει την απογοήτευση του ως προς το σταλινισμό ήδη από το 1929 και θα στιγματιστεί ως “τροτσκιστής” ακόμα και “φασίστας”. Αντιθέτως ο Καζαντζάκης θα παραμείνει για κάποιο χρονικό διάστημα ακόμη στον “ιερό δόλο” της νέας θρησκείας του μέχρι να ραγίσει , όπως αναφέρει και ο Τρότσκι , η εύθραυστη, θρησκευτική θα έλεγε κανείς συμπάθεια του για την ΕΣΣΔ. Προς επίρρωση των παραπάνω οι αέναες μεταφυσικές ανησυχίες του Καζαντζάκη θα τον ωθήσουν μεταξύ άλλων και στο προσκύνημα της μούμιας του Λένιν.  Ο Καζαντζάκης θα παρουσιάσει με έκσταση το όλο συμβάν σχεδόν επιδοκιμάζοντας τη θρησκευτική λατρεία του Λένιν που θα συναντήσει στην ΕΣΣΔ. (βλ. “Αναφορά στον Γκρέκο” εκδ. Καζαντζάκη , σελ.479, 1962 )

20 Αυγούστου, 2009

Η «απάντηση» του ΚΚΕ στα καταδικαστέα αστικά αμαλγάματα εξίσωσης 3ου Ράιχ και ΕΣΣΔ ; Τα εξίσου εύοσμα σταλινικά αμαλγάματα !

Filed under: Uncategorized — katilinas @ 1:03 πμ

Ενόψει της ημέρας μνήμης ενάντια σε όλα τα θύματα ολοκληρωτικών καθεστώτων (όπως ονομάστηκε) στις 23 Αυγούστου το ΚΚΕ αποφάσισε να απαντήσει …

Η εν λόγω ημέρα (επιλεκτικής μνήμης και περίσσειας αμνησίας και υποκρισίας ) θεσπίστηκε κατόπιν πρότασης κεντροδεξιών κομμάτων του Ευρωκοινοβουλίου.

Τι βλέπουμε λοιπόν στην εφημερίδα Ριζοσπάστης ως απάντηση ;

Από τις στήλες του ξεπροβάλλει η γνωστή αφίσα του 1937 με την οποία προπαγανδίζονται οι δίκες της μόσχας και η ξέφρενη κατασταλτική εκστρατεία επί Στάλιν-Γιεζοφ.


Για όποιον δεν γνωρίζει η αφίσα αναγράφει το εξής :

«Ας εξαλείψουμε τους κατάσκοπους και τους σαμποτέρ, τους τροτσκιστο-μπουχαρινικούς πράκτορες του φασισμού ! «

«Искореним шпионов и диверсантов троцкистско-бухаринских агентов фашизма!»

Ο Ριζοσπάστης προσθέτει την εξής απίστευτη λεζάντα :

«Η ΕΣΣΔ είχε τη μεγαλύτερη συμβολή στη συντριβή του φασισμού. Αυτή την ιστορική αλήθεια προσπαθούν να παραχαράξουν σήμερα οι ιμπεριαλιστές (στη φωτογραφία, σοβιετική αφίσα του 1937)»

Μάλλον για τους συντάκτες του Ριζοσπάστη η συμβολή στη συντριβή του φασισμού περνάει από τις πλέον δυσφημηστικές για το κομμουνιστικό κίνημα πτυχές της σταλινικής περιόδου. Δηλαδή με την εξολόθρευση ουκ ολίγων στελεχών του Ρ.Κ.Κ (μπ) των πρώτων χρόνων της επανάσταης. Αυτό κατάλαβε ο ανεκδιήγητος δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη ως συντριβή του φασισμού !

ΕΔΩ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ :

http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=19/8/2009&id=11226&pageNo=6&direction=1

Όσο το εργατικό, κομμουνιστικό ή και εν γένει αριστερό κίνημα δεν ξεκαθαρίσει , πρώτα και κύρια εντός του, την ιστορία του και το ποιά κληρονομία απαρνείται τότε δεν πρόκειται ποτέ του να βρεθεί στη θέση να απαντήσει επί της ουσίας στην αστική ανάγνωση της ιστορίας.

Και για αυτό το λόγο το ΚΚΕ ως γνήσιο απότοκο της σταλινικής λασπολογίας είναι παντελώς αναξιόπιστο να μιλάει για «ξαναγράψιμο της ιστορίας» όταν οι ομοϊδεάτες του σοβιετικοί γραφειοκράτες της αλλάξαν τα φώτα.

Όπως φυσικά αναξιόπιστοι για ιστορικές αποτιμήσεις είναι τα κεντροδεξιά και αστικά κόμματα που ω του θαύματος δεν είδαν δεν ακούσαν τίποτε για τη στήριξη του Χίτλερ από τις δυτικές αστικές δημοκρατίες πριν την υπογραφή του συμφώνου Μολότοφ Ριμπεντροπ. Ούτε φυσικά είδαν και μάθανε για τα εως σήμερα εγκλήματα του «δημοκρατικού» ιμπεριαλισμού τον οποίο υπηρετούν.

Ευχαριστούμε , αλλά δεν θα πάρουμε ούτε από τους μεν ούτε από τους δε.

υ.γ.Μεταξύ άλλων εκδηλώσεων διαβάζουμε και για την εξής :

«Στις 10.00 π.μ. οι Οργανώσεις της Α’ Περιφέρειας Αθήνας τιμούν την προσφορά του Νίκου Ζαχαριάδη, που εκτοπίστηκε στο Νταχάου μαζί με χιλιάδες λαού, στο 1ο Νεκροταφείο Αθηνών.»

Όποιος βρει που αλλού εκτοπίστηκε ο σταλινικός Ζαχαριάδης που πέθανε και πως κατέληξε στο νεκροταφείο των Αθηνών παρακαλώ να ενημέρωσει και το ΚΚΕ γιατί ως σήμερα κάτι παθαίνει (λόγω ενδογραφειοκρατικού «μπλεξίματος», τη μια με το χρουτσόφ την άλλη με τον μπρέζνιεφ τώρα με το στάλιν κοκ) και δεν το έχει αναφέρει πουθενά ως σήμερα. Ειδάλλως μπορεί να επαναληφθούν αυτά που έγιναν τότε με τη 2η κηδεία του από μερικούς «σταλινικότερους» των σταλινικών.

15 Αυγούστου, 2009

Π.Νούτσος : «Η σοσιαλιστική σκέψη στην Ελλάδα» (τόμος 1ος 1875-1907)

Filed under: Uncategorized — katilinas @ 4:46 μμ

Το έργο αποτελείται από 4 τόμους

Τόμος Α’   (1875-1907)  (αναρτημένος εδώ)

Τόμος Β’ σε 2 μέρη/βιβλία (1907-1925)

Τόμος Γ’  (1926-1955)

Τόμος Δ’ (1956-1974)

——–

Ο Τόμος Α’:

View this document on Scribd
Επόμενη σελίδα: »