περί αλλοτρίωσης : δοσολογία, μέτρα και αντενδείξεις

Ιανουαρίου 22, 2009

Ο Γκεβάρα κι ο Μπογιόπουλος (μέρος 2ο)

Filed under: Uncategorized — katilinas @ 2:02 πμ

Ο κ.Μπογιόπουλος επανήλθε… και απ’ ότι φαίνεται δεν λέει να αφήσει ήσυχο τον Γκεβάρα ! Ο λόγος για το άρθρο του την Παρασκευή 16 Γενάρη 2009. Για το πρώτο μέρος της ενασχόλησης του μαζί με το κόμμα του με τον Γκεβάρα διαβάστε εδώ

Όπως και το 2003 με τις κουκούλες ο Μπογιόπουλος αναφέρεται σε μια περίπτωση ατομικής τρομοκρατίας. Το παρόν άρθρο δεν θα ασχοληθεί με τις προκηρύξεις του Ε.Α(λίγη αξία έχουν ούτως ή άλλως). Απλά θα υπενθυμίσει ότι τα λόγια του κ.Μπογιόπουλο και του ΚΚΕ αφενός χρησιμοποιούνται ενάντια και σε μαζικά κινήματα (βλ. όλη την μπουρδολογία του ΚΚΕ για τις κουκούλες και τα τζάμια) αφετέρου είναι της αρεσκείας και άλλων γνωστών κυρίων (Μπακογιάννη , Ψωμιάδης). Άρα δεν πρόκειται για ένα ζήτημα μεταξύ του ΚΚΕ και του Ε.Α, το βεληνεκές της λάσπης είναι απεριόριστο και έχει αποδέκτες οποιονδήποτε εκτός της στενής κομματικής επιρροής.

Προτού λοιπόν διάφοροι δημοσιογραφίσκοι καταπιαστούν με το ζήτημα της βίας και της καταστολής χρησιμοποιώντας το όνομα του Τσε του Λένιν ή του Ένγκελς  (στην ουσία αφοδεύοντας πάνω τους) θα ήταν καλό να ρίξουν μια ματιά στα του “οίκου” τους. Ο γραφειοκρατής λακές θα μπορούσε να μας παραθέσει μια εξέγερση ή που θα βρούμε ατάκες του στυλ: στην πραγματική εξέγερση δεν θα σπάσει ένα τζάμι ή ότι δεν υπάρχουν μορφές πάλης που μπορούν να καταστούν παράνομες. Όταν τις βρει καλό θα ήταν να τις παρουσιάσει στη γ.γ. και το κόμμα του που του χορηγεί τον κομματικό του μισθό.

Το νέο είναι πάντως ότι ο κ.Μπογιόπουλος επανέρχεται με πηγές αυτή την φόρα ! Πλην όμως πουθενά δεν βλέπουμε το απόσπασμα για τις κουκούλες από τον Τσε. Άραγε πρόκειται για μια έμμεση επιβεβαίωση ότι ο κ.Μπογιόπουλος το εφηύρε από την κεφάλα του ;

Καθόλου νέα από την άλλη δεν είναι η κοπτοραπτική διαφόρων επαναστατών. Πρώτος διδάξας ήταν ο Κάουτσκι που είχε την φήμη μάλιστα ότι ήξερε απέξω τα γραπτά του Μαρξ. Αυτό δεν τον εμπόδισε   βεβαίως στο να καταλήξει ένας κοινός φιλελεύθερος κατά τη φρασεολογία του Λένιν . Πολύ αμφιβάλλω ότι ο Μπογιόπουλος γνωρίζει απέξω τον Μαρξ, μάλλον περισσότερο θυμίζει την θλιβερή περίπτωση της Κανέλλη. Μια αρσενική εκδοχή της που το μόνο προσόν του είναι ένα δημοσιογραφικό αρχείο και η απαραίτητη αυθάδεια μπροστά στο τηλεοπτικό γυαλί.

Ας επανέλθω όμως στον Γκεβάρα και πως για άλλη μια φορά τρίζουν τα κόκαλα του με τα άρθρα του γραφειοκρατίσκου Μπογιόπουλου.

Στο βιβλίο του  Ο «Ανταρτοπόλεμος» ο Γκεβάρα αναφέρεται τρεις φορές στην τρομοκρατία. Ο Μπογιόπουλος χρησιμοποιεί δύο από αυτές. Τις πετσοκόβει καταλλήλως , στην μεν πρώτη δεν αναφέρει τα γραφόμενα του Γκεβάρα λίγες γραμμές πιο πάνω ενώ στη δεύτερη δεν αναφέρει την ακριβώς παρακάτω φράση. Γιατί ;

Γιατί στην περίπτωση ο Γκεβάρα γράφει :

“Η τρομοκρατία θα πρέπει να θεωρείται πολύτιμη τακτική όταν  στόχος της είναι η ζωή κάποιου σημαντικού ηγέτη των τυραννικών δυνάμεων, γνωστού  για την απανθρωπιά του, τις κατασταλτικές του μεθόδους ή άλλα χαρακτηριστικά που καθιστούν την εξόντωση του ωφέλιμη.”

Γιατί στη περίπτωση ο Γκεβάρα γράφει ακριβώς από κάτω από αυτό που παραθέτει ο Μπογιόπουλος:

“Βέβαια, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, θα πρέπει να δολοφονούνται συγκεκριμένα πρόσωπα, ειδικά όταν στόχος είναι η εξάλειψη του ηγέτη ενός τυραννικού καθεστώτος.”

Γιατί στη περίπτωση ο Γκεβάρα γράφει λίγο πιο πάνω από αυτό που παραθέτει ο Μπογιόπουλος :

«Σε εξαιρετικές περιπτώσεις και έπειτα από προσεκτική ανάλυση θα προβαίνουμε σε βίαιες επιθέσεις εναντίον συγκεκριμένων ατόμων. Γενικά, θεωρούμε πως αυτού του είδους οι ενέργειες δεν είναι επιθυμητές εκτός κι αν στόχος μας είναι να εξοντώσουμε κάποιο άτομο, διαβόητο για τις εγκληματικές του πράξεις και τη βιαιότητα των κατασταλτικών του μεθόδων εναντίον των κατοίκων.»

Ενώ στην ίδια περίπτωση ο  Γκεβάρα αναφέρεται σε :

“Οι βίαιες επιθέσεις και η τρομοκρατία που ασκούνται αδιακρίτως

Στις τρεις αναφορές που γίνεται στην τρομοκρατία ο Γκεβάρα κάνει μια διάκριση που ο Μπογιόπουλος παραλείπει συνειδητά να παραθέσει.

Μια διάκριση μεταξύ της τυφλής και αδιάκριτης τρομοκρατίας και της τρομοκρατίας που  μπορεί να είναι άλλη μια πολύτιμη τακτική στον ανταρτοπόλεμο. Η τελευταία είναι αυτή που στοχεύει στις εκτελέσεις σε συγκεκριμένες περιπτώσεις μισητών προσώπων ενός τυραννικού καθεστώτος.

Αυτές οι αναφορές μάλλον δεν ταιριάζουν στις κοτσάνες της γ.γ. περί τζαμιών και γκαστρωμένων καλπών του 1981 (που τρόμαξαν την αστική τάξη κατά την γ.γ.) εξού και παραλείφθηκαν από τον γραφειοκρατικό υπαλλήλισκο.

Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά το έργο «Ανταρτοπόλεμος» :

Παραθέτω από:

α) την ελληνική μετάφραση στις εκδ.Άποψη
β)την αγγλική μετάφραση και
γ) το ισπανικό πρωτότυπο.

(οι υπογραμμίσεις δικές μου)

Στο κεφάλαιο «Γενικές αρχές του ανταρτοπόλεμου» στην ενότητα «Τακτική του ανταρτοπόλεμου» όπου αναλύει διάφορες τακτικές θα αναφέρει ως προς το σαμποτάζ και την τρομοκρατία:

  • 1η αναφορά στην τρομοκρατία:

«Το σαμποτάζ είναι επίσης πολύ σημαντικό. Εδώ βέβαια πρέπει να ξεκαθαρίσουμε για τι είδους σαμποτάζ μιλάμε για την επαναστατική και αποτελεσματική μέθοδο που  χρησιμοποιείται στη μάχη ή για την τρομοκρατική πράξη, ένα χτύπημα που είναι  συνήθως τυφλό και αναποτελεσματικό όσον αφορά στην κατάληξη, μιας και πολύ συχνά  δημιουργεί αθώα θύματα και αφαιρεί ζωές που θα μπορούσαν να είναι πολύτιμες για  την επανάσταση. Η τρομοκρατία θα πρέπει να θεωρείται πολύτιμη τακτική όταν  στόχος της είναι η ζωή κάποιου σημαντικού ηγέτη των τυραννικών δυνάμεων, γνωστού  για την απανθρωπιά του, τις κατασταλτικές του μεθόδους ή άλλα χαρακτηριστικά που καθιστούν την εξόντωση του ωφέλιμη. Όμως η εκτέλεση ασήμαντων σχετικά προσώπων δεν ενδείκνυται γιατί έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των αντιποίνων και νέους θανάτους.

Στο θέμα της τρομοκρατίας οι απόψεις διίστανται. Πολλοί θεωρούν πως η χρήση της, που προκαλεί την αστυνομική βία και καταστολή, δυσχεραίνει όλες τις περισσότερο ή λιγότερο νόμιμες ή ημιπαράνομες επαφές με τις μάζες και κάνει αδύνατη την ενοποίηση για δράση, που θα είναι αναγκαία κάποια κρίσιμη στιγμή στο μέλλον. Αυτό είναι σωστό, αυτό όμως που επίσης συμβαίνει είναι πως σε κάποιες πόλεις είναι τόσο μεγάλη, στην πραγματικότητα κάθε μορφή νόμιμης δράσης ήδη καταστέλλεται, έτσι ώστε κάθε ενέργεια των μαζών που δεν υποστηρίζεται από τα όπλα είναι αδύνατη. Επομένως επιβάλλεται να είμαστε επιφυλακτικοί όταν υιοθετούμε τέτοιου  τύπου μεθόδους και να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη τις συνέπειες που ίσως να έχουν για την επανάσταση.»
σ.31-32 εκδ.Άποψη

“Muy importantes son los actos de sabotaje. Es preciso diferenciar claramente el sabotaje, medida revolucionaria de guerra, altamente eficaz y el terrorismo, medida bastante ineficaz, en general, indiscriminada en sus consecuencias, pues hace víctimas de sus efectos a gente inocente en muchos casos y que cuesta gran número de vidas valiosas para la revolución. El terrorismo debe considerarse como factor valioso cuando se utiliza para ajusticiar algún connotado dirigente de las fuerzas opresoras, caracterizado por su crueldad, por su eficiencia en la represión, por una serie de cualidades que hacen de su supresión algo útil; pero nunca es aconsejable la muerte de personas de poca calidad que traen como consecuencia un desborde de la represión con su secuela de muertes.

Hay un punto sumamente controvertido en la apreciación de terrorismo. Muchos consideran que al usarse y exacerbar la opresión policial, impide todo contacto más o menos legal o semiclandestino de las masas e imposibilita su unión para las acciones que serían necesarias en un momento determinado. Esto, en sí, es exacto, pero sucede también que en los momentos de guerra civil y en determinadas poblaciones, ya la represión del poder gobernante es tan grande que, de hecho, está suprimida toda clase de acción legal y es imposible una acción de masas que no sea apoyada por las armas. Por eso hay que tener mucho cuidado en la adopción de medidas de este tipo y analizar las consecuencias generales favorables que pueden traer para la revolución.”

http://www.rguama.cubasi.cu/anc/sitios/che/guerrillas/capitulo01.htm

“Acts of sabotage are very important. It is necessary to distinguish clearly between sabotage, a revolutionary and highly effective method of warfare, and terrorism, a measure that is generally ineffective and in-discriminate in its results, since it often makes victims of innocent people and destroys a large number of lives that would be valuable to the revolution. Terrorism should be considered a valuable tactic when it is used to put to death some noted leader of the oppressing forces well known for his cruelty, his efficiency in repression, or other quality that makes his elimination useful. But the killing of persons of small importance is never advisable, since it brings on an increase of reprisals, including deaths.
There is one point very much in controversy in Opinions about terrorism. Many consider that its use, by provoking police oppression, hinders all more or less legal or semiclandestine contact with the masses and makes impossible unification for actions that will be necessary at a critical moment. This is correct; but it also happens that in a civil war the repression by the governmental power in certain towns is already so great that, in fact, every type of legal action is suppressed already, and any action of the masses that is not supported by arms is impossible. It is therefore necessary to be circumspect in adopting methods of this type and to consider the consequences that they may bring for the revolution.”

http://www.scribd.com/doc/328445/Guerrilla-Warfare-By-Ernesto-Che-Guevara

  • 2η αναφορά στην τρομοκρατία:

στο 3ο κεφάλαιο «Οργάνωση του αντάρτικου μετώπου» ενότητα 2η «πολιτική οργάνωση»
γράφει ξανά για το σαμποτάζ και την τρομοκρατία :

«Το σαμποτάζ θα πρέπει να διευθύνεται από την πολιτική οργάνωση του εξωτερικού τομέα σε συντονισμό με την κεντρική διοίκηση. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις και έπειτα από προσεκτική ανάλυση θα προβαίνουμε σε βίαιες επιθέσεις εναντίον συγκεκριμένων ατόμων. Γενικά, θεωρούμε πως αυτού του είδους οι ενέργειες δεν είναι επιθυμητές εκτός κι αν στόχος μας είναι να εξοντώσουμε κάποιο άτομο, διαβόητο για τις εγκληματικές του πράξεις και τη βιαιότητα των κατασταλτικών του μεθόδων εναντίον των κατοίκων. Από την εμπειρία του αγώνα μας στην Κούβα αποδεικνύεται πως θα μπορούσαμε να σώσουμε τη ζωή αρκετών εξαίρετων συντρόφων, που θυσιάστηκαν εκτελώντας αποστολές ελάσσονος σημασίας. Αρκετές φορές οι αποστολές αυτές έληγαν με τους συντρόφους μας νεκρούς από τις εχθρικές σφαίρες της αντεκδίκησης και η απώλεια τους σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε να συγκριθεί με την αξία του αποτελέσματος. Οι βίαιες επιθέσεις και η τρομοκρατία που ασκούνται αδιακρίτως (τυφλή τρομοκρατία) δεν θα πρέπει να συγκαταλέγονται στις μεθόδους μας. Είναι προτιμότερο οι προσπάθειες μας να έχουν ως στόχο την εντύπωση των επαναστατικών ιδεών στα πλατιά λαϊκά στρώματα, έτσι ώστε την κρίσιμη στιγμή να κινητοποιηθούν και με τη βοήθεια του επαναστατικού στρατού να βοηθήσουν την πλάστιγγα να γείρει προς την πλευρά της επανάστασης.»

σ.101-102 εκδ.Άποψη

“Los sabotajes deben ser reglamentados por la organización civil en la parte externa, coordinados con el mando central. En circunstancias especiales que es muy conveniente analizar, se usará el atentado personal. En general, consideramos que este es negativo, salvo el que elimine alguna figura notablemente destacada por sus fechorías contra el pueblo y su eficacia represiva. Nuestra experiencia de la lucha cubana enseñó que se podían haber salvado muchas vidas de grandes compañeros, sacrificadas para cumplir misiones de escaso valor cualitativo y que pusieron a veces bajo el plomo enemigo, en represalia, a combatientes cuya pérdida no podía compararse con el resultado obtenido. El atentado y el terrorismo ejercitados en forma indiscriminada, no deben emplearse. Muy preferible es el trabajo sobre grandes concentraciones de gente donde se pueda inculcar la idea revolucionaria e ir haciéndola madurar, para que, en un momento dado, apoyadas por las fuerzas armadas puedan movilizarse y decidir la balanza hacia el lado de la revolución.”

http://www.rguama.cubasi.cu/anc/sitios/che/guerrillas/capitulo03.htm

Sabotage should be directed by the civil organization in the external sector in coordination with the central command. In special circumstances, after careful analysis, assaults on persons will be used. In general we consider that this is not desirable except for the purpose of eliminating some figure who is notorious for his villainies against the people and the virulence of his repression. Our experience in the Cuban struggle shows that it would have been possible to save the lives of numerous fine comrades who were sacrificed in the performance of missions of small value. Several times these ended with enemy bullets of reprisal on combatants whose loss could not be compared with the results obtained. Assaults and terrorism in indiscriminate form should not be employed. More preferable is effort directed at large concentrations of people in whom the revolutionary idea can be planted and nurtured, so that at a critical moment they can be mobilized and with the help of the armed forces contribute to a favorable balance on the side of the revolution.

http://www.scribd.com/doc/328445/Guerrilla-Warfare-By-Ernesto-Che-Guevara

  • 3η αναφορά στην τρομοκρατία:

Ξανά στην υποενότητα «σαμποτάζ» στο τρίτο πάλι κεφάλαιο :

«Το σαμποτάζ είναι ένα από τα ανεκτίμητα όπλα ενός λαού που κάνει αντάρτικο. Η οργάνωση του εξαρτάται από το πολιτικό ή το παράνομο κομμάτι του αντάρτικου, μιας και , όπως είναι φυσικό, το σαμποτάζ θα πρέπει να πραγματοποιείται αποκλειστικά εκτός των περιοχών που κατέχει ο επαναστατικός στρατός, όμως αυτή η μυστική οργάνωση θα πρέπει να διοικείται και να καθοδηγείται απευθείας από το γενικό επιτελείο του αντάρτικου, το οποίο θα έχει την ευθύνη τυχόν αποφάσεων που αφορούν βιομηχανίες, επικοινωνίες ή άλλους στόχους στους οποίους πρόκειται να γίνει επίθεση.
Το σαμποτάζ δεν έχει καμία σχέση με την τρομοκρατία, η τρομοκρατία και οι δολοφονικές επιθέσεις εναντίον μεμονωμένων προσώπων αφορούν εντελώς διαφορετικές τακτικές. Ειλικρινά, πιστεύουμε πως η τρομοκρατία έχει αρνητικές επιπτώσεις, πως σε καμία περίπτωση δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα, πως μπορεί να στρέψει ένα λαό ενάντια σε ένα επαναστατικό κίνημα και πως το κόστος σε ζωές είναι συχνά δυσανάλογο με το αποτέλεσμα. Βέβαια, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, θα πρέπει να δολοφονούνται συγκεκριμένα πρόσωπα, ειδικά όταν στόχος είναι η εξάλειψη του ηγέτη ενός τυραννικού καθεστώτος. Ένα ολέθριο λάθος θα ήταν να χρησιμοποιήσουμε ειδικά εκπαιδευμένους αντάρτες, ηρωικούς συντρόφους με πνεύμα αυτοθυσίας, για να εξολοθρεύσουν έναν ασήμαντο δολοφόνο και σε αντίποινα για το θάνατο του να χαθούν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην επιχείρηση επαναστάτες, χωρίς να υπολογίζονται τα θύματα της αντεκδίκησης»

σ.109-110 εκδ.Άποψη

“El sabotaje es una de las armas inapreciables de los pueblos que luchan en forma guerrillera. Corresponde su organización directamente a la parte civil o clandestina, pues el sabotaje se deberá hacer solamente fuera de los territorios dominados por el ejército revolucionario, como es natural, pero esta organización debe estar directamente comandada y orientada por el estado mayor de las guerrillas que será el encargado de establecer cuáles son las industrias, comunicaciones u objetivos de cualquier tipo que serán atacados con preferencia.

El sabotaje no tiene nada que ver con el terrorismo; el terrorismo y el atentado personal son fases absolutamente diferentes. Creemos sinceramente que aquella es un arma negativa, que no produce en manera alguna los efectos deseados, que pueden volcar a un pueblo en contra de determinado movimiento revolucionario y que trae una pérdida de vidas entre sus actuantes muy superior a lo que rinde de provecho. En cambio, el atentado personal es lícito efectuarlo, aunque sólo en determinadas circunstancias muy escogidas; debe realizarse en casos en que se suprima mediante él una cabeza de la opresión. Lo que no puede ni debe hacerse es emplear el material humano, especializado, heroico, sufrido, en eliminar un pequeño asesino cuya muerte puede provocar la eliminación de todos los elementos revolucionarios que se empleen y aún de más, en represalia.”

http://www.rguama.cubasi.cu/anc/sitios/che/guerrillas/capitulo03.htm

«Sabotage is one of the invaluable arms of a people thatfights in guerrilla form. Its organization falls under the civil or clandestine branch, since sabotage should be carried out, of course, only outside the territories dominated by the revolutionary army; but this organization should be directly commanded and oriented by the general staff of the guerrillas, which will be responsible for deciding the industries, communications, or other objectives that are to be attacked.
Sabotage has nothing to do with terrorism; terrorism and personal assaults are entirely different tactics. We sincerely believe that terrorism is of negative value, that it by no means produces the desired effects, that it can turn a people against a revolutionary movement, and that it can bring a loss of lives to its agents out of proportion to what it produces. On the other hand, attempts to take the lives of particular persons are to be made, though only in very special circumstances; this tactic should be used where it will eliminate a leader of the oppression. What ought never to be done is to employ specially trained, heroic, selfsacrificing human beings in eliminating a little assassin whose death can provoke the destruction in reprisal of all the revolutionaries employed and even more.»

http://www.scribd.com/doc/328445/Guerrilla-Warfare-By-Ernesto-Che-Guevara

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ “ΞΕΧΑΣΕ” Ο ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ :

η παράθεση του Μπογιόπουλου :

  • βλ.3η αναφορά

«Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα».

(Τσε Γκεβάρα, «Ο Ανταρτοπόλεμος», σελ. 127, εκδόσεις «Καρανάση», Αθήνα, 1982).

ΑΥΤΟ ΠΟΥ “ΞΕΧΑΣΕ” ο Μπογιόπουλος :

“Ειλικρινά, πιστεύουμε πως η τρομοκρατία έχει αρνητικές επιπτώσεις, πως σε καμία περίπτωση δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα, πως μπορεί να στρέψει ένα λαό ενάντια σε ένα επαναστατικό κίνημα και πως το κόστος σε ζωές είναι συχνά δυσανάλογο με το αποτέλεσμα. Βέβαια, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, θα πρέπει να δολοφονούνται συγκεκριμένα πρόσωπα, ειδικά όταν στόχος είναι η εξάλειψη του ηγέτη ενός τυραννικού καθεστώτος.”

η παράθεση του Μπογιόπουλου :

  • βλ.2η αναφορά:

«Η δολοφονία και ο τυφλός τερορισμός (τρομοκρατία) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζική δουλειά, να εντυπώνεται το επαναστατικό ιδανικό, και να το κάνει να ωριμάσει για να μπορούν, στη δοσμένη στιγμή, να κινητοποιήσουν αυτές τις μάζες υποστηριζόμενες από τον επαναστατικό
στρατό και να κάνουν να κλίνει η πλάστιγγα προς την πλευρά της Επανάστασης».

(Τσε Γκεβάρα, στο ίδιο, σελ. 118-119).


ΑΥΤΟ ΠΟΥ “ΞΕΧΑΣΕ” ο Μπογιόπουλος και μια πιο διευκρινιστική μετάφραση :

«Σε εξαιρετικές περιπτώσεις και έπειτα από προσεκτική ανάλυση θα προβαίνουμε σε βίαιες επιθέσεις εναντίον συγκεκριμένων ατόμων. Γενικά, θεωρούμε πως αυτού του είδους οι ενέργειες δεν είναι επιθυμητές εκτός κι αν στόχος μας είναι να εξοντώσουμε κάποιο άτομο, διαβόητο για τις εγκληματικές του πράξεις και τη βιαιότητα των κατασταλτικών του μεθόδων εναντίον των κατοίκων. Από την εμπειρία του αγώνα μας στην Κούβα αποδεικνύεται πως θα μπορούσαμε να σώσουμε τη ζωή αρκετών εξαίρετων συντρόφων, που θυσιάστηκαν εκτελώντας αποστολές ελάσσονος σημασίας. Αρκετές φορές οι αποστολές αυτές έληγαν με τους συντρόφους μας νεκρούς από τις εχθρικές σφαίρες της αντεκδίκησης και η απώλεια τους σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε να συγκριθεί με την αξία του αποτελέσματος. Οι βίαιες επιθέσεις και η τρομοκρατία που ασκούνται αδιακρίτως (τυφλή τρομοκρατία) δεν θα πρέπει να συγκαταλέγονται στις μεθόδους μας. Είναι προτιμότερο οι προσπάθειες μας να έχουν ως στόχο την εντύπωση των επαναστατικών ιδεών στα πλατιά λαϊκά στρώματα, έτσι ώστε την κρίσιμη στιγμή να κινητοποιηθούν και με τη βοήθεια του επαναστατικού στρατού να βοηθήσουν την πλάστιγγα να γείρει προς την πλευρά της επανάστασης.»

Υ.Γ.1 Μια φορά ψεύτης κ.Μπογιόπουλε για πάντα ψεύτης ;

Υ.Γ.2 Για τον Μαρξ, Ένγκελς, τον Λένιν(που επίσης παραθέτει ο Μπογιόπουλος) , την τρομοκρατία, τις εκτελέσεις, τους εσέρους, την Βέρα Ζασουλιτς, τους Ναροντνικους, τον Μπλανκισμό, τις εκτελέσεις, τις ανατινάξεις καφενείων από μεταμφιεσμένους σε παπάδες κουκουέδες, τις ληστείες τραπεζών από πατερούληδες και πρότυπα του Τσε  και την κόκκινη τρομοκρατία …  περισσότερα… εν καιρώ.

Advertisements

6 Σχόλια »

  1. Δηλαδή ο τραυματίας αστυνομικός ήταν «κάποιο άτομο, διαβόητο για τις εγκληματικές του πράξεις και τη βιαιότητα των κατασταλτικών του μεθόδων εναντίον των κατοίκων». Καλός ο αντικομμουνισμός αλλά να καταλαβαίνουμε και τι διαβάζουμε

    Σχόλιο από ΑΝΑΥΔΟΣ — Ιανουαρίου 23, 2009 @ 7:54 μμ

  2. Όχι δεν ήταν, αυτό το συμπέρανες εσύ, ο στόχος του άρθρου δεν ήταν η υπεράσπιση του Ε.Α. Πάντως είναι (και όχι ήταν) ματατζής με ότι αυτό σημαίνει. Δεν είναι όλοι φιλαράκια με τα ΜΑΤ όταν φοράνε το συνδικαλιστικό κουστούμι και την επομένη το παίζουν επαναστάτες ούτε γράφουν τα ψυχογραφήματα τους. Την τελευταία δουλειά την αφήνουμε για κάτι κουμάσια σαν τον Κούγια δεν χρειάζεται να κουράζονται μερικοί.

    Την κασέτα για τον αντικομμουνισμό …αλλού όχι εδώ.

    Μέχρι τότε μπορείς να ρωτήσεις τον κ.Μπογιόπουλο για το που βρήκε την φράση που κοσμεί την αφίσα της ΚΝΕ και αν βρήκε πουθενά στο Γκεβάρα να λέει ότι στη πραγματική εξέγερση δεν θα σπάσει τζάμι ή ότι δεν υπάρχουν μορφές πάλης που μπορούν να καταστούν παράνομες ή γιατί πετσόκοψε τον Γκεβάρα στο τελευταίο του άρθρο.

    Βλέπεις «μαθήματα» για τη βία, το κράτος και τα σχετικά έκαναν πολλοί. Πρώτος και καλύτερος ήταν ο Κάουτσκι. Μάλιστα αυτός ήξερε απ’ έξω τον Μαρξ αλλά αυτό δεν τον έκανε λιγότερο αποστάτη.

    Ο κ.Μπογιόπουλος από την άλλη α)ούτε τον Μαρξ ξέρει απ’εξω β)ούτε αποστάτης είναι γιατί για να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι να ήταν ποτέ του επαναστάτης.

    Ίσως θα ήταν καλύτερο να δοκιμάσει το όνειρο του να γίνει ποδοσφαιριστής ή εν τέλει να καταπιαστεί με αυτό που του αναλογεί δηλ. την μπάλα.
    http://www.livanis.gr/ViewAuthors.aspx?ValueId=600194

    Σχόλιο από katilinas — Ιανουαρίου 24, 2009 @ 3:35 πμ

  3. Φχαριστούμε 🙂

    http://les-malakies.blogspot.com/2009/03/2.html

    Σχόλιο από GiaNt — Μαρτίου 16, 2009 @ 6:35 μμ

  4. Καλησπέρα. Διαβάζοντας τις σχετικές παραθέσεις από Γκεβάρα και Μπογιόπουλο, θα ήθελα να παρατηρήσω τα εξής:
    1) Συμφωνώ πως ο Μπογιόπουλος είναι γενικά αυτό που αναφέρει ο συγγραφές του σχολίου
    2) Είναι σύνηθες για τους τύπους στυλ Μπογιόπουλου να πετσοκόβουν γραπτά επαναστατών
    3) Στην προκειμένη περίπτωση όμως δε νομίζω πως έκοψε κάτι πραγματικά ουσιώδες, καθώς το νόημα του Γκεβάρα ειναι πράγματι αρνητικό απέναντι στην τρομοκρατία και προφανώς τα όσα λέει για τη δολοφονία εξεχόντων προσώπων δεν αναιρεί αυτή τη θέση. Σε τελική ανάλυση δε μπορεί να αποκλείσει κανείς το ενδεχόμενο οι ηγέτες των Μπολσεβίκων να οδηγούνταν στη δολοφονία π.χ. του Τσάρου, εάν αυτό κρινόταν σκόπιμο για την πορεία της επανάστασης – πράγμα που έγινε εξάλλου μετά τη σύλληψή τους και μετά τη νίκη της επανάστασης! – ακριβώς επειδή κρίθηκε απαραίτητο για την εξέλιξη του εμφυλίου πολέμου…
    4) Ακόμα και ο Γκεβάρα το ζήτημα το θέτει στα πλαίσια μιας επαναστατικής διαδικασίας και υπό την ηγεσία του επαναστατικού στρατού και όχι από «ύποπτες» μικροομάδες – εκτός κινήματος – σε διαφορετική φάση της ταξικής πάλης και με «περίεργα» κίνητρα.
    5) Στην πραγματικότητα το φάουλ του Μπογιόπουλου και κλασσικό φάουλ για τους σταλινικούς τύπους είναι πως αντί να καθήσουν με απλά και σαφή λόγια να εξηγήσουν μια σωστή θέση περί τρομοκρατίας, το αναθέτουν στους κλασικούς με αποσπάσματα επιλεγμένα δυστυχώς με πολύ «απρόσεκτο» τρόπο (το είπα ευγενικά, έτσι;).
    6) Πολύ χειρότερο φάουλ είναι η πρόσφατη σειρά άρθρων του Κύριλλου Παπασταύρου (ιδεολογική επιτροπή ΚΚΕ) «Για την αντιπαράθεση με τα οπορτουνιστικά ρεύματα στο ΚΚ της ΕΣΣΔ τις δεκαετίες 1920 και 1930» (σε τρία μέρη μέχρις στιγμής στον Ριζοσπάστη), όπου η κοπτοραπτική πάει σύννεφο και πραγματικά διαστρέφει νοήματα και ολόκληρες θέσεις, κυρίως των Λένιν και Τρότσκι. Μια πλούσια απάντηση με πλήρη αποσπάσματα περιέχεται στο http://www.marxismos.com : «Τα ψέματα είναι αντικομμουνισμός».
    Προφανώς ο γραφειοκρατίσκος έλαβε εντολή να παραπλανήσει ακόμα μια φορά τα πιστά στελέχη του Κόμματος με ψεύδη, για να «σβήσουν» την επιρροή των δεκάδων αντιπολιτευόμενων άρθρων στον προσυνεδριακό διάλογο, που δε δέχονταν πως «ο Στάλιν εκπροσωπούσε το συνεπές μαρξιστικό ρεύμα στην ΕΣΣΔ». Ελπίζω πως δε θα τους περάσει.

    Ευχαριστώ

    Σχόλιο από Aggelos — Μαρτίου 16, 2009 @ 11:48 μμ

  5. ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΩΣ ΕΛΛΗΝΑΣ
    ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΤΟΣΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΕΧΟΥΝ ΠΕΣΕΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΦΑΝΕ.
    ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΑΕΙ.ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ
    ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΑΝΗΚΩ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΣΟΥ, ΙΣΩΣ ΟΜΩΣ ΚΑΝΩ ΤΟ ΒΗΜΑ.

    Σχόλιο από ΔΗΜΗΤΡΗΣ — Ιουλίου 24, 2010 @ 5:55 μμ

  6. Για ποια συμφέροντα μιλάς ; Ο Μπογιοπουλος έχει το χαρισμα να εντυπωσιάζει ασχετους. Δυστυχώς , αλλά αυτή είναι η αλήθεια , στους μονόφθαλμους βασιλεύει ο τυφλός.

    Σχόλιο από katilinas — Ιουλίου 24, 2010 @ 7:15 μμ


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: