περί αλλοτρίωσης : δοσολογία, μέτρα και αντενδείξεις

Ιανουαρίου 22, 2009

ένας μαοϊκός εκδίδεται από το ΚΚΕ

Filed under: Uncategorized — katilinas @ 1:35 μμ

«Μια άλλη ματιά στον Στάλιν”

Λούντο Μάρτενς, εκδ. Σύγγχρονη Εποχή

Ο Λούντο Μάρτενς είναι το ηγετικό στέλεχος εδώ και χρόνια του Κόμματος Εργατών του Βελγίου. Eνός, φιλομαοϊκού κόμματος που αποτελεί πόλο συσπείρωσης διεθνώς των Σταλινικών κομμάτων μέσω των Διεθνών Κομμουνιστικών Σεμιναρίων που διεξαγει. Στα σεμινάρια αυτά συμμετέχει και το ΚΚΕ και διατηρεί σχέσεις με σχεδόν όλα τα κόμματα και οργανώσεις που παίρνουν μέρος σε αυτά.
Πριν την  “επιστροφή” του ΚΚΕ στον Στάλιν το 1995 ο Λούντο Μάρτενς ήταν γνωστός στο ελληνικό κοινό , από τις εκδόσεις της σταλινο-μαοικής ομάδας Α/Συνέχεια. Μετέπειτα το βιβλίο του,“Μια άλλη ματιά στον Στάλιν”, γραμμένο το 1994 πήρε μεγαλύτερη δημοσιότητα εκδιδόμενο το 1997 από την Σύγχρονη Εποχή.
Σε παλιότερα άρθρα του Λ.Μάρτενς βρίσκονται και πολλά σημεία που έχουν γίνει πλέον σημαίες του ΚΚΕ ενάντια στον οπορτουνισμό.

Ο ίδιος πάντως ο Λ.Μάρτενς δεν παραλείπει να εκθειάσει την συμβολή του Κιμ Ιλ Σούνγκ και του Κόμματος Εργασίας της Κορέας στον Μαρξισμό-Λενινισμό.

“Αυτήν την περίοδο όμως, μια άλλη μικρή σοσιαλιστική χώρα έδειξε ένα εναλλακτικό δρόμο. Το Κόμμα Εργασίας της Κορέας έχει πάντα διατηρήσει επαφές με τα κόμματα της Ανατολικής Ευρώπης που θα μπορούσαν επωφεληθούν από την Κορεάτικη εμπειρία…Το 1970, όταν ο Μπρέζνιεφ εφάρμοζε την πολιτική της “περιορισμένης κυριαρχίας”, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ έθεσε τα θεμέλια της αντίληψης για την ανεξαρτησία… (σημ.δική μου: πρόκειται για την ιδέα Juche , μιας μορφής εθνικής αυτάρκειας)… είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι η αντίληψη της ανεξαρτησίας όπως αναπτύχθηκε από τον Κιμ Ιλ Σούνγκ βασίζεται στην πίστη στις επαναστατικές αρχές…Μπορούμε να πούμε ότι κατά την “Μεγάλη Διαμάχη” μεταξύ του διεθνούς κομμουνιστικού κόμματος (1956-1964), το Κορεάτικο Κόμμα Εργασίας είδε ξεκάθαρα τον κίνδυνο του ρεβιζιονισμού…Αυτή η ανάλυση, αυτές οι προβλέψεις, βγήκαν ακριβείς. Και σήμερα πρέπει να αποδεχτούμε ότι οι οπορτουνιστές αγνόησαν αυτές τις προειδοποιήσεις στο όνομα της “πάλης ενάντια στον δογματισμό και τον Σταλινισμό”, έτσι ώστε να υποχωρήσουν, βήμα  βήμα, στο στρατόπεδο του ιμπεριαλισμού του πολέμου και του τρόμου ενάντια στους λαούς»

“Ballance of the collapse of the Soviet Union” 1992, Ludo Martens

Αφού μας πληροφόρησε για το φάρο των λαών ενάντια στο ρεβιζιονισμό και οπορτουνισμό που αποτέλεσε η εθνικιστική ιδέα της αυτάρκειας του  Κιμ Ιλ Σουνγκ της Βόρειας Κορέας προχώρησε να αποκαταστήσει την τιμή του μεγάλου Στάλιν.

Το πόνημα του Λ.Μάρτενς που έχει εκδώσει η Σύγχρονη Εποχή “Μια άλλη ματιά στον Ι.Στάλιν”  βρίθει καταπληκτικών μαργαριταριών.

Καταπιάνεται με διάφορα γνωστά και ταλαιπωρημένα ζητήματα της ζωής του Στάλιν. Στο κεφάλαιο για την διαθήκη του Λένιν αφήνει να αιωρείται ότι ο Λένιν δεν ήταν και στα καλύτερα του και δεν πρέπει να παίρνουμε και τοις μετρητοίς τι έγραφε. Προσπερνάει την περίοδο μεταξύ του Φλεβάρη και του Απρίλη και το τι γραμμή είχε ο Στάλιν και όλο το κόμμα που ήταν στην Ρωσία την περίοδο.  Αφιερώνει όμως σχεδόν όλο το υπόλοιπο του βιβλίου στην Κολεκτιβοποίηση, την Μεγάλη Εκκαθάριση και τις χρονιές 36-38 , σε ένα λίβελο ενάντια στον Τρότσκι για να μας πείσει ότι ήταν πράκτορας , στο ρόλο του Στάλιν στον Β’ΠΠ και στον αρχιπροδότη Χρουτσώφ που έκλεισε αυτήν την ηρωική εποχή.

Η υπερασπιστική γραμμή είναι πάνω κάτω γνώριμη για όποιον γνωρίζει τις θέσεις των Σταλινικών όπου γης. Οι “μισητοί κουλάκοι” διεξάγουν εμφύλιο πόλεμο ο Στάλιν τους αντιμετωπίζει σθεναρά, γίνονται κάποια “λαθάκια” και “υπερβολές” αλλά η γενική γραμμή αντιμετώπισης τους όπως και να’ χε ήταν σωστή. Η περίοδος Γεζοφ και η μεγάλη εκκαθάριση ήταν μια πάλη ενάντια στην γραφειοκρατία που στηρίχθηκε από τα κάτω από ευρείες μάζες την οποία ορθά καθοδηγούσε ο Στάλιν και μάλιστα σε περιόδους μετρίαζε τον επαναστατικό ενθουσιασμό των μαζών. Όλην αυτήν την περίοδο ο Στάλιν είχε να αντιμετωπίσει οπορτουνιστικά ρεύματα που υπονόμευαν τη σοσιαλιστική οικοδόμηση και εν τέλει το σοσιαλισμό όπως οι Μπουχάριν, Τρότσκι, Ζηνόβιεφ, Καμένεφ. Όχι μόνο τον υπονόμευαν με λανθασμένες απόψεις αλλά γίνανε επίσης κι όργανα των ιμπεριαλιστών των Ναζί, των Ιαπώνων στρατοκρατώνκ.λπ.κ.λπ .

Για τον Μαρτενς δεν έχει τόση σημασία να παρουσιάσει τα στοιχεία προς απόδειξη των παραπάνω συνεργασιών. Μάλλον δε χρειάζεται γιατί η μέθοδος είναι παλιά  και δοκιμασμένη ρίχνουμε ένα τόνο λάσπης , κραδαίνουμε τα πρακτικά των δικών της Μόσχας, παίρνουμε και την δήλωση δύο τριών υποτακτικών του Στάλιν όπως ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην ΕΣΣΔ και το αποτέλεσμα είναι  ικανοποιητικό…  Είτε γινόμαστε πιστευτοί είτε έχουμε καλλιεργήσει αρκετές υποψίες και υπονοούμενα.

Ένα μικρό δείγμα : “ Ο Τρότσκι υπερασπίστηκε τη θέση που έλεγε ότι για να υπάρξει σωστή προετοιμασία για το ναζιστικό επιθετικό πόλεμο, πρέπει να ανατραπούν ο Στάλιν και οι μπολσεβίκοι. Υπερασπίζοντας αυτή τη θέση, ο Τρότσκι έγινε όργανο στην υπηρεσία των Χιτλερικών” σ.301

Για το σύμφωνο Μολότοφ-Ριμπεντροπ και την κοινή εισβολή του Γ Ράιχ και της ΕΣΣΔ στην Πολωνία γράφει :

“η προέλαση των σοβιετικών στρατευμάτων ανταποκρίνεται στα συμφέροντα των λαϊκών μαζών, των συγκεκριμένων εδαφών, αφού τους επιτρέπει ν’απαλλαγούν από τους φασίστες, τους μεγαλοκτηματίες και τους κεφαλαιοκράτες…” (σ.314)

Μεγάλο μέρος του βιβλίου για το οποίο ο Μάρτενς χρησιμοποιεί αρκετές πηγές αφιερώνεται να αποδείξει το τι γράφανε οι ψυχροπολεμικοί(cold – warriors) Σοβιετολόγοι ιστορικοί για τις συνέπειες της Σταλινικής περιόδου. Όχι μόνο το τι γράφανε αλλά το τι σόι κουμάσια ήταν ο Κόνκουεστ και άλλοι πρακτορίσκοι ιστορικοί. Το ότι ήταν πράκτορας ο Κόνκουεστ και ο Pipes και άλλοι περισπούδαστοι επαγγελματίες αντικομμουνιστές δεν το αναιρεί κανείς, μόνο που η μεθοδολογία του Μάρτενς κάθε άλλο παρά άδολη είναι. Στην καλύτερη περίπτωση ξεμπερδεύει με την παραδοχή ότι γίνανε και λάθη και το ότι ήταν οι αντικειμενικά δύσκολες εποχές που οδήγησαν σε τέτοιες καταστάσεις. Όπως και να έχει για τον Μάρτενς οι προθέσεις του Στάλιν ήταν γνήσια επαναστατικές ενάντια στη γραφειοκρατία , τους οπορτουνιστές και τους αντεπαναστάτες σαμποτέρ.

Αντιπαραθέτοντας τις εξωφρενικές εκτιμήσεις των ψυχροπολεμικών προ του ανοίγματος των αρχείων μετριάζει την πραγματική διάσταση των νούμερων και την ίδια την ιστορική πραγματικότητα. Έτσι ο αναγνώστης ή μάλλον ο αδαής αναγνώστης στον οποίο κατά πάσα απευθύνεται και επιθυμεί το ΚΚΕ αφήνεται να πιστεύει ότι όποιος πιάνει ή έπιασε στο στόμα του τα Γκούλαγκ την Κολεκτιβοποίηση  ήταν ομογάλακτος των πρακτόρων.

Αυτή όμως η αντιπαραβολή είναι φτωχή και πολύ εύκολη. Ειδικά, μετά το άνοιγμα των αρχείων, στις σχολές Σοβιετικής ιστορίας οι διάφοροι κύριοι Κόνκουεστ έχουν πλέον καταστεί αναξιόπιστοι έναντι της σχολής των “αναθεωρητών”.  Το να αποδειχθεί ότι υπάρχει και υπήρχε αναντιστοιχία μεταξύ της πραγματικότητας και της πλέον αντιδραστικής σχολής σοβιετολόγων της Δύσης είναι το πλέον εύκολο. Είναι όμως αυτός ακριβώς ο στόχος που κυριαρχεί στο βιβλίο του Μάρτενς.

Να διευκρινισθεί, ότι οι Σοβιετολόγοι στα Αγγλοσαξονικά πανεπιστήμια κατατάσσονται σε 2 κυρίως “σχολές” στους λεγόμενους αναθεωρητές και στους λεγόμενους ψυχροπολεμικούς(cold-warriors). Οι πρώτοι είναι πιο γνωστοί για την προσκόλληση στο πρόσφατα διαθέσιμο αρχειακό υλικό όπως ο Getty. Ο  Conquest με τον οποίο μας ζαλίζει ο Μάρτενς όπως και άλλα φυντάνια (Pipes, Service) στην ψυχροπολεμική.

Πέρα από την κάπως εύκολη κριτική των ψυχροπολεμικών ενδιαφέρον θα είχε μια συγκριτική μελέτη του βαθμού κατασταλτικής δραστηριότητας της ΕΣΣΔ με άλλες καπιταλιστικές χώρες της περιόδου. Αλλά ακόμα περισσότερο νόημα θα είχε η αντιπαραβολή των διακηρύξεων του ιδίου του Στάλιν για επίτευξη του σοσιαλισμού το 1936,τη συμφιλίωση και το σβήσιμο των οικονομικών και πολιτικών αντιθέσεων μεταξύ της εργατικής τάξης της αγροτιάς και της διανόησης με τις αντιλήψεις των Μαρξ- Ένγκελς ως προς το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου και του κομμουνισμού.

Για τις πηγές και τα νούμερα που παραθέτει ο Μαρτενς

Ο Μάρτενς ασκεί κριτική στους ψυχροπολεμικούς ότι “Οι “εκτιμήσεις” τους δε στηρίζονται σε κανένα αξιόπιστο υλικό στοιχείο”( σ.283) και σε ένα μόνο σημείο παραθέτει (σ.284-285) από την πρώτη μελέτη των Ζέμσκοφ και Ντούζιν το 1990 μετά το άνοιγμα των αρχείων. Αφού όμως ανοίγει το χορό… ας δούμετ τα εξής στοιχεία που προέκυψαν σε μετέπειτα αρχειακές μελέτες. Αυτή τη φορά όμως όχι ανάμεσα στους τόνους των νούμερων  του Κόνκουεστ(Conquest) ώστε να “μετριάσει” το μέγεθος της καταστολής.

Την περίοδο της Μεγάλης Εκκαθάρισης ( 1937-38 ) και των Δικών της Μόσχας που υπερασπίζεται το ΚΚΕ μαζί με τον Πρέσβη των ΗΠΑ (!) , που επικεφαλής της NKVD ήταν ο Γιεζόφ έγιναν 1.575.259 συλλήψεις , 1.344.923 καταδίκες.  Από αυτές τις καταδίκες 681.692 ήταν σε θάνατο,  634.820 σε στρατόπεδα εργασίας και φυλακές*.

*πηγή: από την ΝΕΑ πληρέστερη μελέτη του J. A. Getty “The road to terror” , σ.558, 1999 που έγινε έχοντας στη διάθεση του όλο το αρχείο και όχι ένα απειροελάχιστο μέρος που αφορούσε μια περιοχή (Smolensk) βάσει του οποίου έγινε η εκτίμηση του 1985.

Πέρα από τις συλλήψεις και τις καταδίκες που γίνονταν από ξεχωριστές υπηρεσίες την 1η Ιανουαρίου 1939 μετά από αυτό το κύμα της Μεγάλης Εκκαθάρισης υπήρχαν περίπου 2 εκατομμύρια κατάδικοι με στέρηση ελευθερίας (από αυτούς 1,3 εκ. στα στρατόπεδα εργασίας, τα γνωστά ως γκούλαγκ με το 1/3 να έχουν καταδικαστεί ως αντεπαναστάτες, 350 χιλ. σε αποικίες εργασίες και άλλες 350 χιλ. σε φυλακές.) Από το 1934 ως το 1953 πάνω από 1εκ. κατάδικοι πέθαναν στα Γκούλαγκ*.

* πηγή: ξανά ο J.Arch Getty, ο Rittersporn και ο V.N. Zemskov στο “Victims of the Soviet Penal System in the Prewar Years : A first approach on the Basis of archival evidence” , American Historical Review vol.98 no.4” Οκτ.1993.

Αυτά έγιναν , υπενθυμίζουμε, αφού είχε νικήσει κατά τον Στάλιν ο σοσιαλισμός κατώτερη φάση του κομμουνισμού , είχε ψηφιστεί το δημοκρατικότερο σύνταγμα του κόσμου και είχαν συμφιλιωθεί οι τάξεις το 1936.

Έχει ενδιαφέρον ότι όλα τα έργα που παραθέτει ως βιβλιογραφία ο Μάρτενς είναι προ της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και του ανοίγματος των αρχείων.  Παραθέτει τον συνεχιστή του Ε.Χ Κάρρ, R.W Davies αλλά μόνο το έργο του το 1980 “The Socialist offensive, the collectivisation of soviet agriculture, 1929-1930” , τον Getty πάνω από 20 φορές αλλά από το έργο του  το 1985 “Origins of the Great Purges”  που έχει ο ίδιος αναθεωρήσει και το οποίο βασιζόταν σε ελλειπή στοιχεία από το αρχείο του Smolensk που πέρασε στα χέρια των Δυτικών μετά τον Β’ΠΠ.

Ως αποτέλεσμα ο Μάρτενς παραθέτει και λανθασμένα νούμερα (αυτά που έδωσε δημόσια η σοβιετική και σταλινική ηγεσία) για τις κρίσιμες σοδειές του 1931 και 1932 που έφεραν και το λιμό στην ΕΣΣΔ το 1932/33. Αναφέρει ότι για 69,5 και 69,9 εκ. τόνους (σελ.140). Αυτό πλέον έχει αποδειχτεί ως λανθασμένο βάσει των αρχειακών μελετών των M.Tauger και R.W Davies και S.Wheatcroft (από τους δύο τελευταίους δεν παραθέτει τις νέες μελέτες τους μετά το άνοιγμα των αρχείων.).

Οι R.W Davies και S.Wheatcroft αναφέρουν βάσει έρευνας ότι η παραγωγή για το 1931 ήταν μεταξύ 60 με 69 εκ . τόνους και κάτι που έχει καταλυτική σημασία (διότι δύο απανωτές κακές σοδείες οδηγούν συνήθως σε λιμό)  η σοδεία αντίθετα με τις δηλώσεις του Στάλιν το 1932 ήταν μεταξύ 53εκ. και 63 εκ. τόνων. (πηγή : R.W. Davies and S.G. Wheatcroft , “the Soviet famine of 1932-33 and the crisis in agriculture” , “Challenging traditional views of Russian history, palgrave , macmillan , 2002 σ.71-72) .

Αυτό φυσικά ήταν μια κατάφωρη αποτυχία για τον Στάλιν αφού η σοδεία του 1932  ήταν 16-20% μικρότερη από το 1928  ενώ δημοσίως με τα επίσημα των σοβιετικών ανέφεραν ότι ήταν μόλις 4,8%. Το 5χρονο πλάνο που είχε καταρτιστεί ζητούσε η σοδεία να είναι 45% μεγαλύτερη από αυτή του 1928 !

Ο Mark Tauger αναφέρει ότι η σοδειά του 1932 ήταν ακόμα χαμηλότερη της τάξεως των 50 εκ . τόνων. Το βιβλίο όμως του Μάρτενς δεν αναφέρει τίποτα από αυτα.

Να σημειωθεί ότι οι Tauger,Davies και Wheatcroft είναι οι ιστορικοί που αρνούνται τη ψυχροπολεμική θέση περί εσκεμμένου λιμού.

Μετά από όλα αυτά δεν ξέρει κανείς αν θα πρέπει να γελάσει ή να κλάψει όταν στον πρόλογο της ελληνικής έκδοσης ένας από τους “διανοούμενους” του ΚΚΕ , ο Θ.Παπαρήγας γράφει με δέος :

“Πως μπορούσαν αυτά τα στοιχεία, τα τόσο σοβαρά και τα τόσο προφανή να μένουν κρυφά ως τώρα ;” (σ.9)

1 σχόλιο »

  1. […] -ένας μαοϊκός εκδίδεται από το ΚΚΕ […]

    Πίνγκμπακ από -Για το σταλινισμό και την αλλοτρίωση… « Πόντος και Αριστερά — Μαρτίου 25, 2010 @ 11:31 πμ


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: