Το παρακάτω είναι η εκδοχή του Μαρξ σε ένα δημοφιλές βικτοριανό παιχνίδι, παρμένο από ένα λεύκωμα που άνηκε στη κόρη του Λάουρα. Είναι γραμμένο στα αγγλικά στη δεκαετία του 60 του 19ου αιώνα.

*1 – (σημ. βικτοριανός δημοφιλής συγγραφέας)
*2 – (μτφ. :Θεωρώ πως τίποτα το ανθρώπινο δεν είναι ξένο σε εμένα)
*3 – (μτφ : Έχε αμφιβολίες για τα πάντα)

πηγή : Karl Marx Interviews and Recollections , edited by David McLellan, Barnes & Nobles Books, σ.167
]]> http://allotriosi.wordpress.com/2010/11/23/leykomamarxs/feed/ 0 katilinas a http://allotriosi.wordpress.com/2010/10/04/marxprecapitalis/ http://allotriosi.wordpress.com/2010/10/04/marxprecapitalis/#comments Mon, 04 Oct 2010 18:55:47 +0000 katilinas http://allotriosi.wordpress.com/?p=653 ]]>

κεφάλαιο από το “αντιπολιτευτικές τάσεις στη σοβιετική ένωση” εκδ.Οδυσσέας για τη βότκα στην ΕΣΣΔ.

]]> http://allotriosi.wordpress.com/2010/07/31/vodka_in_cccp_/feed/ 2 katilinas http://allotriosi.wordpress.com/2010/07/29/pappa192/ http://allotriosi.wordpress.com/2010/07/29/pappa192/#comments Thu, 29 Jul 2010 09:41:20 +0000 katilinas http://allotriosi.wordpress.com/?p=637 ]]> Ένα κεφάλαιο από το βιβλίο της Έλλης Παππά “Ο Λένιν χωρίς λογοκρίσια και εκτός μαυσωλείου”  εκδ.Άγρα.

Η Έλλη Παππά κατηγορεί τους Λένιν και Τρότσκι ως υπαίτιους μιας δικτατορίας του κόμματος στο όνομα του προλεταριάτου το οποίο ο πρώτος ανακήρυξε πως δεν υπάρχει με το τέλος του εμφυλίου πολέμου στη Ρωσία.

Το κεφάλαιο εντάσσεται σε μια προσπάθεια να προβληθούν όλες οι πλευρές γύρω από τη χρονιά 1921 στη Σοβιετικη Ρωσία. Θα ακολουθήσουν και άλλες αναρτήσεις ομαδοποιημένες στην κατηγορία ’1921′

πηγή το κανάλι Αλ Τζατζίρα

Η ανάρτηση έγινε κυρίως για τη γελοία απαίτηση ρώσων ‘κομμουνιστών’ να γίνει ο Στάλιν άγιος , από εκεί και πέρα οι σχολιασμοί της εκφωνήτριας για εκατοντάδες χιλιάδες παπάδες (υπήρχαν τόσοι ; ) είναι άλλη ιστορία.

Ο Καρλ Μαρξ εκτός από μεγάλος θεωρητικός , επαναστάτης , συγγραφέας και πολυπράγμων δεν έπαυε να είναι και αυτός ένας απλός θνητός. Μετά από αυτήν τη γελοιωδώς μικρή ‘απολογητική’ εισαγωγή μιας και ο Μαρξ δεν χρειάζεται συστάσεις , προειδοποιούμε οι ηθικολόγοι και σοβαροφανείς μπορούν να ξεκουμπιστούν ευθύς εξαρχής.
Ιδού ένα μικρό και χαριτωμένο περιστατικό στη ζωή του μεγάλου άντρα , ίσως σε μερικούς από εμάς να τον κάνει ακόμα πιο συμπαθή :

Ένα βράδυ, βγήκε με τον Έντγκαρ Μπάουερ και τον Βίλχελμ Λίμπκνεχτ για μπαρότσαρκα κατά μήκος της Τότεναμ Κορτ Ρόουντ, σκοπεύοντας να πιουν από ένα τουλάχιστον ποτήρι μπύρα σε κάθε παμπ που θα συναντούσαν μεταξύ της Όξφορντ Στριτ και της Χάμπστεντ Ρόουντ. Καθώς στο δρόμο στεγάζονταν ούτε λίγο ούτε πολύ δεκαοκτώ παμπ, μέχρι να πιάσουν την τελευταία τους σκάλα ο Μαρξ ήταν ήδη σκνίπα. Μια ομάδα Οντφέλοους,* που κάθονταν ήσυχοι και απολάμβαναν το φαγητό τους, βρέθηκαν στο στόχαστρο της μεθυσμένης τριάδας
Είχαμε βαρεθεί προς το παρόν την «ζυθοπεριήγησή μας» και προκειμένου να ηρεμήσουμε κάπως το αίμα μας που έβραζε, βαλθήκαμε να περπατούμε με ταχύ βήμα, μέχρι που ο Έντγκαρ Μπάουερ σκόνταψε σε κάτι στοιβαγμένα αγκωνάρια στην άκρη του δρόμου. «Ζήτω, έχω μια ιδέα!» και εις ανάμνησιν της εποχής που κάναμε τις τρελές φοιτητικές μας φάρσες, άρπαξε μια πέτρα και μπαμ! μπουμ! ένα γκαζοφάναρο έγινε θρύψαλα. Η ανοησία είναι μεταδοτική -ο Μαρξ κι εγώ δεν μείναμε πίσω και σπάσαμε τέσσερις πέντε φανοστάτες-, ήταν πιθανόν δύο η ώρα το πρωί και οι δρόμοι ήταν έρημοι… Ο θόρυβος, ωστόσο, τράβηξε την προσοχή ενός αστυνομικού, που χωρίς να το πολυσκεφτεί έδωσε γρήγορα γρήγορα το σινιάλο στους συναδέλφους του. Αμέσως ακούστηκαν από παντού αστυνομικά σφυρίγματα. Η θέση μας ήταν κρίσιμη. Ευτυχώς, το αντιληφθήκαμε αμέσως· και ευτυχώς, γνωρίζαμε τα κατατόπια. Το βάλαμε στα πόδια με δυο τρεις αστυνομικούς στο κατόπι μας, σε κάποια απόσταση μακριά μας. Ο Μαρξ επέδειξε ευλυγισία για την οποία δεν τον είχα ικανό. Και αφού το κυνηγητό κράτησε κάποια λεπτά, κατορθώσαμε να στρίψουμε σ’ έναν παράδρομο, φτάσαμε σε μια αλάνα -μια πίσω αυλή ανάμεσα σε δύο δρόμους- κι από κει βγήκαμε πίσω από τους αστυνομικούς, που έχασαν τα ίχνη μας. Ήμασταν πια ασφαλείς. Δεν μας είχαν δει και φτάσαμε στα σπίτια μας χωρίς άλλες περιπέτειες.

* Oddfellows: μέλη αγγλικής εταιρείας αντίστοιχης με τη μασονία.

Φράνσις Γουίν ,  “Κάρολος Μαρξ η ζωή του” , εκδ.ωκεανίδα σελ.341-342

βασίζεται σε αναμνήσεις του Μαρξ από τον Β.Λιμπκνεχτ υπάρχει στα αγγλικά στο Karl Marx : Interviews and recollections , κεφ.Wilhelm Liebknecht σ.63-65 . Στο αγγλικό βιβλίο μαθαίνουμε πως πριν το κυνηγητό με τους μπάτσους έγινε ένας ψιλοκαυγάς με τους Άγγλους στο μπαρ αλλά δεν έπεσαν μπουκέτα μιας και η τριάδα αποχώρησε , παρά κάτι αναποδογυρισμένα τραπέζια. Η αφορμή για τον καυγά ήταν ‘πατριωτικής’ φύσεως για τα κακώς κείμενα την κατάσταση και τα προτερημάτων της Αγγλίας και της Γερμανίας. Το περιστατικό πρέπει να έγινε τη δεκαετία του 1860 δηλαδή όταν ο Κ.Μαρξ ήταν πάνω από 40 χρονών.

]]> http://allotriosi.wordpress.com/2010/04/28/beersandmarx/feed/ 1 katilinas http://allotriosi.wordpress.com/2010/04/28/communesalaries/ http://allotriosi.wordpress.com/2010/04/28/communesalaries/#comments Wed, 28 Apr 2010 10:04:14 +0000 katilinas http://allotriosi.wordpress.com/?p=618 ]]> Ο ανώτατος μισθός των υπάλληλων της Κομμούνας που είχε οριστεί σε διάταγμα στα 6.000 φράγκα το χρόνο (ανεξαρτήτως αν σε τελική ανάλυση όπως αναφέρει ο Λισαγκαρέ κανείς δεν πήρε τόσο πολλά)  δεν ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ ο μέσος εργατικός μισθός της Γαλλίας το 1871.

Στο βιβλίο του ο R.Tombs “The paris commune 1871′ εκδ. Longman ,  αναφέρει τα εξής :

“It was in the Commune’s administration that Marx diagnosed its novelty as ‘government of the people by the people’. The Commune abolished high official salaries, which it saw as a characteristic feature of an unjust, hierarchical and oppressive State. It voted on 1 April a maximum of 6,000 francs for Commune employees. This has often been described (most notably by Marx) as a worker’s wage. This was not so. The average male Parisian wage was 4.98 francs per day – some 1,500 francs if he worked a full year. Serman points out that 6,000 francs was the pay of an army colonel. Middling officials were paid about half the previous rates: for example, the director of the State tobacco factory was paid 4,000 per year, his assistant-inspector 2,800 – comparable with the earnings of the highest paid craft workers.”

“Ήταν στην διακυβέρνηση της Κομμούνας που ο Μαρξ είδε την καινοτομία της “κυβέρνησης του λαού από το λαό” . Η Κομμούνα κατάργησε τους υψηλούς μισθούς των υπαλλήλων , στους οποίους έβλεπε ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός άδικου , ιεραρχικού και καταπιεστικού κράτους. Ψήφισε στις 1 Απριλίου ένα όριο 6.000 φράγκων για τους υπαλλήλους της Κομμούνας. Αυτό έχει περιγραφεί (με πιο γνωστό τον Μαρξ) ως εργατικός μισθός. Δεν ήταν όμως έτσι. Το μέσο μεροκάματο για έναν άνδρα του Παρισιού ήταν 4,98 φράγκα – περίπου 1500 φράγκα αν δούλευε όλο το χρόνο. Ο Σερμαν αναφέρει πως τα 6000 φράγκα ήταν η πληρωμή ενός συνταγματάρχη. Μεσαίοι αξιωματούχοι πληρώνονταν με περίπου τα μισά από τα προηγούμενα νούμερα : για παράδειγμα ο διευθυντής της κρατικής καπνοβιομηχανίας πληρωνόταν με 4.000 το χρόνο , ο βοηθός-επόπτης 2.800 – συγκρίσιμα με τις απολαβές του υψηλότερα χειρωνακτικά αμειβόμενου εργάτη”

σ.86

Θα πρέπει να διευκρινίσω πως παρόλο το διάταγμα και το όριο των 6.000 φράγκων υπάρχουν αναφορές πως δεν έφθασαν ποτέ τόσο ψηλά οι αμοιβές κομμουνάρων. Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται ο πιο γνωστός ιστορικός της κομμούνας και κομμουνάρος ο ίδιος Λισαγκαρέ :

βλ.“Η ιστορία της παρισινής κομμούνας του 1871” , εκδ. Ελεύθερος Τύπος , τόμος 1ος σελ.281

Εδώ υπάρχει το λάθος :

“Και δεύτερο , πλήρωνε στους υπαλλήλους της , στους ανώτερους και τους κατώτερους , μονάχα το μισθό που έπαιρναν οι άλλοι εργάτες. Ο μεγαλύτερος μισθός που\ γενικά πλήρωνε η Κομμούνα ήταν 6.000 φράγκα.”
Φ.Ενγκελς , 1891 ,  εισαγωγή , “Εμφυλιος Πολεμος στη Γαλλια” ,  εκδ.Σ.Εποχή σ.21

“Από τα μέλη της Κομμούνας ως τους κατώτερους υπαλλήλους , η δημόσια υπηρεσία έπρεπε να αμείβεται με εργατικούς μισθούς “.
Κ.Μαρξ  “Εμφυλιος Πολεμος στη Γαλλια” ,  εκδ.Σ.Εποχή σ.70

“Η Κομμούνα καθόρισε ότι η αμοιβή των υπαλλήλων δεν πρέπει να ξεπερναει το κανονικό εργατικό μεροκάματο και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 6000 φράγκα (λιγότερο από 200 ρουβλια το μηνα) το χρόνο.”
Β.Ι. Λενιν “Στη μνήμη της Κομμούνας” ,  από τη συλλογή “Ο Λένιν για τη Κομμούνα του Παρισιού” , εκδ.ΚΑζαντζα σελ.40

Το ότι δεν ήταν μέσος εργατικός μισθός προκύπτει και από το έργο του Κάουτσκι  (αν και ο ίδιος δεν το ‘καταλαβαινει’ και το 1924 σε άλλο έργο εξακολουθεί να μιλάει για εργατικούς μισθούς). Μάλιστα μαθαίνουμε πως δεν υπήρχε μίνιμουμ μισθός αλλά μάξιμουμ για τον εργάτη (!)

Γράφει στο “Terrorism and communism” για τον εργασιακό κώδικα των εργοστασίων όπλων που ήταν προφανώς υπό την αρμοδιότητα της κομμούνας και όχι ιδιωτική επιχείρηση :

“The Director received 250 francs a month, the manager 210, the foreman 70 cents. an hour. For the ordinary worker there was no minimum wage fixed, but a maximum wage. He could not receive more than 60 cents. an hour.”

O διευθυντής έπαιρνε 250 φράγκα το μήνα (σημ. δικη μου 3.000 το χρόνο) , ο μανατζερ 210 (2520 το χρόνο) , ο εργοδηγός 70 λεπτά την ώρα. Για τον απλό εργάτη δεν υπήρχε καθορισμένος βασικός μισθός αλλά ένας ανώτατος μισθός. Δεν μπορούσε να πάρει πάνω από 60 λεπτά την ώρα

Αρα :

Διευθυντής : 3000 το χρονο
Μαναντζερ : 2520
Εργοδηγός 70 χ 10 ώρες (ο εργασιακός κώδικας της κομμούνας για την κρατική πολεμοβιομηχανία προεβλεπε 10ωρο όχι 8ωρο) χ 300 μέρες (αν αφαιρέσουμε χοντρικά τις κυριακές)  = 2100
Εργάτης : με την ίδια λογική άμα δούλευε 300 μέρες 1800 φράγκα. Που συμφωνεί με αυτό που γράφει ο Tombs απλώς η μικρή διαφορά προκύπτει μάλλον με το πόσες μέρες δουλεύει το χρόνο.

Να μην ξεχνάμε πως ιδιωτικά εργοστάσια και επιχειρήσεις υπήρχαν στην Κομμούνα αφού δεν είχαν απαλλοτριωθεί παρά ελάχιστα πράγματα άρα η ψαλίδα που είχε η ‘κρατική’ βιομηχανία όπλων δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση ίδια στον ιδιωτικό τομέα.

Ο βασικός μισθός πάντως φαίνεται να είναι το 1/4 (1500 έναντι 6000) του υπάλληλου της κομμούνας , αυτό αφενός δεν αναιρεί το λάθος αλλά από την άλλη είναι μια ψαλίδα μισθών πάρα πολύ αμβλυμένη και με τα σημερινά δεδομένα αλλά ακόμα και με τα δεδομένα της σοβιετικής Ρωσίας.

Σήμερα ο μισθός και οι απολαβές με διάφορα επιδόματα ενός βουλευτή κυμαίνεται στα 9.000 με 7.000 ευρώ . Η ψαλίδα δηλαδή είναι 1:13 με 1:10 χοντρικά με το βασικό μισθό. Αφήνω στην άκρη την ψαλίδα σε σχέση με προέδρους ΔΕΚΟ και τα σχετικά εκεί η ψαλίδα γίνεται τεράστια πάνω από 1:40 π.χ. πρόσφατα είχε γινει σκάνδαλο με τις απολαβές του προέδρου της ΕΡΤ της τάξεως των 347.000 ευρώ τον χρόνο.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=177022&dt=19/11/2006
http://edrana.blogspot.com/2006/11/blog-post_10.html

Υ.Γ.  Αν πάντως είχαμε ένα σοβαρό εκδοτικό οίκο που εξέδιδε τα έργα του Μαρξ θα μπορούσε να είχε λήξει το ζήτημα εδώ και χρόνια βάζοντας μια παραπομπή/σημείωση του στυλ στο σημείο που το αναφέρει ο Μαρξ , πως αυτό δεν είναι ακριβές.

Υ.Γ.2 Η ψαλίδα μισθών στη ‘σοσιαλιστική’ Ρωσία όταν είχε νικήσει και θεμελιωθεί ο σοσιαλισμός το 36 με το δημοκρατικό σύνταγμα του κόσμου είχαν εκτελεστεί οι πράκτορες των ναζι Τροτσκι,Μπουχάριν,Ραντεκ μπλα μπλα μπλα ήταν της τάξεως 1:20 με 1:30. http://allotriosi.wordpress.com/2009/08/04/salariesccc/

Αντιγραφή από :

Έλλη Παππά “Η Κομμούνα του 1871″ , εκδ.Αγρα :

“Η κριτική της σταλινικής περιόδου για τις πράξεις και τις παραλείψεις της Κομμούνας επανέλαβε, φυσικά, της επισημάνσεις του Μαρξ. άλλα έφερε τις δικές της ερμηνείες. Αν επανέλθουμε σε έναν από τους κριτικούς της εκείνης της εποχής, στον Βικτόρ Ζοάν και στο άρθρο του στην Pensee του 1951, εύκολα θα διακρίνουμε τις διαφορές του από την ανάλυση του Μαρξ.

Διαφορά πρώτη : Ο Ζοάν αποδίδει την αδυναμία νίκης της Κομμούνας στο ότι ο γαλλικός καπιταλισμός δεν είχε φτάσει ακόμη στο τελευταίο του στάδιο, του ιμπεριαλισμού :

Οι συνθήκες για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης σε μια χώρα όπως η Γαλλία δεν υπήρχαν , αφού δεν είχαν φτάσει σε επαρκές σημείο ανάπτυξης οι παραγωγικές δυνάμεις, η συγκέντρωση στη βιομηχανία και στην εργατική τάξη. Η Γαλλία της εποχής εκείνης , όπως είναι γνωστό,ήταν κυρίως μια χώρα μικροαστική. Ο γαλλικός καπιταλισμός με τη μικρή του ανάπτυξη πολύ απείχε από την τελευταία φάση του, της σήψης, του ιμπεριαλισμού. Η άνιση οικονομική και πολιτική ανάπτυξη στις διάφορες χώρες δεν είχε φτάσει σε σημείο που θα έκανε δυνατό, λόγω της επιδείνωσης όλων των αντιφάσεων του καπιταλισμού, το νικηφόρο σπάσιμο του μετώπου του ιμπεριαλισμού σε ένα ή περισσότερα σημεία μεμονωμένα.”

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να καταλάβουμε ότι εδώ βρισκόμαστε στο έδαφος του “μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού” : η λενινιστική θέση του ιμπεριαλισμού στη σταλινική της εκδοχή ταύτιζε τις προϋποθέσεις νίκης της σοσιαλιστικής επανάστασης σε μια μόνη χώρα με τον ιμπεριαλισμό που, σύμφωνα με τον ορισμό του Λένιν , ήταν το ανώτερο και τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού, η εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων αλλά και της άνισης ανάπτυξης των καπιταλιστικών χωρών. Η μηχανιστική μεταφορά της ανάλυσης του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό κατέληγε στο εκπληκτικό συμπέρασμα, που ο συγγραφέας γλαφυρά εκφράζει :

Η Κομμούνα ήταν εκ των προτέρων καταδικασμένη γιατί , στην προΪμπεριαλιστική περίοδο του καπιταλισμού δεν υπήρχε η δυνατότητα να νικήσει. Έτσι η σταλινική εκδοχή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την τοποθέτηση του Μαρξ, που άφησε ανοιχτό το θέμα της νίκης της Κομμούνας ως επανάστασης σε μια μόνο χώρα, και περιορίστηκε στην αναζήτηση των αιτιών της ήττας όχι στον μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό σήψης του καπιταλισμού γενικά, αλλά στη διεξοδική ανάλυση της σήψης της Β’ Αυτοκρατορίας, που οδήγησε στην επαίσχυντη πολεμική ήττα και στην κατοχή της χώρας από τους Πρώσους. Απ’ αυτή τη γενική σήψη ανέλαβε να σώσει τη χώρα η Κομμούνα”.

σ.59-60

Για το κριτήριο επιτυχίας ή μη μιας εξέγερσης και αν είναι πρόωρη  με βάσει το μονόπλευρο κριτήριο των  παραγωγικων δυνάμεων ή όχι θα μπορούσε κανείς να επισημάνει τον κίνδυνο μιας επανάληψης επιχειρηματολογίας αλά Πλεχάνοφ / μενσεβίκικη για την επανάσταση του 1917.

Η διαδοχή ΕΝΟΣ ΤΡΟΠΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ (εν προκειμένω από τον καπιταλιστικό στον κομμουνιστικό) ναι φυσικά σε παγκόσμιο και γενικό επίπεδο οφείλει να λάβει υπόψη την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.

Αλλά το άλμα από τη γενική θέση στην ειδική θέση πως το προλεταριάτο στη Γαλλία των χρόνων του 1870-71 δεν μπορούσε να πάρει την εξουσία λόγω αυτού του κριτηρίου είναι λανθασμένο.

Καθώς σε όλο το μαρξικό έργο η αντικατάσταση του τρόπου παραγωγής δεν γίνεται αυτόματα με την κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο. Η αντικατάσταση είναι μια διαδικασία και μεταξύ του καπιταλισμού και του κομμουνισμόυ/σοσιαλισμού υπάρχει μια μεταβατική περίοδος που αναγκαστικά σε παγκόσμιο επίπεδο θα είναι μακροχρόνια.

Επίσης, η κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο μπορεί και σε αρχικό επίπεδο να επιλύσει δημοκρατικά καθήκοντα και να εισέλθει ελάχιστα σε σοσιαλιστικά τύπου μέτρα. Αυτή ήταν και η αρχική ιδέα (στην πορεία θα εγκαταλειφθεί) της Οκτωβριανής Επανάστασης και τηρουμένων των αναλογιών καλώς ή κακώς αυτή ήταν και της Κομμούνας.

Ο “μπαμπούλας” των πρόωρων επαναστάσεων (με τη στενή έννοια της συντριβής του αστικού κρατικού μηχανισμού κλπ) λόγω ανεπαρκούς ανάπτυξης παραγωγικών δυνάμεων είναι αποκλειστικά η σταλινική ανάγνωση της Κομμούνας όχι η μαρξική.

Θα πρέπει επίσης να παρατηρήσει κανείς το εξής , πως σύμφωνα με τη σταλινική λογική καμία επανάσταση με κινητήρια δύναμη το προλεταριάτο δεν ήταν δυνατό να νικήσει πριν το 1900 καθώς δεν είχε φθάσει ο καπιταλισμός στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο. Τόσο απλά ! Έτσι με μια κίνηση πετάμε όλες τις επαναστάσεις και τη δυνατότητα του προλεταριάτου να έλθει στην εξουσία το 19ο αιώνα για το οποίο έγραψαν οι Μαρξ και Ενγκελς.

Η όλη “φασαρία” βασίζεται στη σύγχυση 2 διαφορετικών διαδικασιών :

-της αντικατάστασης ενός τρόπου παραγωγής
-με την καταστροφή του αστικού κρατικού μηχανισμού και την αντικατάσταση του από μια πολιτειακή μορφή στην οποία μπορεί να ΑΡΧΙΣΕΙ η πρώτη διαδικασία η οποία θα είναι παγκόσμια.

Για να μεταφέρουμε το ζήτημα στο σήμερα. Προφανώς κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως η υποσαχάρια Αφρική ή το Νεπάλ είναι ώριμο τώρα άμεσα ή ακόμα χειρότερα μια μόνο πρωτεύουσα σε αυτές τις χώρες να περάσει στο συνεταιριστικό τρόπο παραγωγής κοινοκτημοσύνης εθελοντικής φύσεως και άνευ εμπορευματικών σχέσεων ώστε ο κάθε πολίτης π.χ. της Αγκόλα να παίρνει σύμφωνα με τις ανάγκες του .

Ναι αυτό είναι πρόωρο !!!

Αυτό που δεν είναι πρόωρο όμως ιστορικά είναι πως θα μπορούσε να τσακιστεί το διεφθαρμένο πολιτειακό σύστημα που κυβερνάει μια τέτοια χώρα είτε μιλάμε για στρατοκράτες δικτάτορες τοποτηρητές πολυεθνικών και ιμπεριαλιστών/αποικιοκρατών ή βασιλιάδες κλπ κλπ και να αντικατασταθεί με μια πολιτειακή μορφή όπου θα μπορεί να εξυπηρετεί το προλεταριάτο και τις λοιπές εργαζόμενες αγροτικές μάζες ΠΡΟΣ την αντικατάσταση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Βεβαίως η διαδικασία αυτή της άρσης της ανισόμετρης ανάπτυξης, π.χ. για να φθάσει το υλικοτεχνικό επίπεδο παραγωγής των ΗΠΑ η υποσαχάρια αφρική… θα χρειαστεί κάποιος χρόνος , δεν θα είναι αυτόματη. Σίγουρα η βάση του σοσιαλιστικού/κομμουνιστικού τρόπου παραγωγής προφανώς και απαιτεί το υψηλότερο (και ακόμα παραπέρα από το σημερινό θα έλεγα) σημείο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων που έχει φθάσει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής εκτός αν μιλάμε για το “κομμουνισμού του στρατώνα” αλά Πολ Ποτ.

Για την αναίρεση της σταλινικής θέσης για την Κομμούνα παρακάτω ασχολούμαστε με την αλληλογραφία της περιόδου των Μαρξ και Ενγκελς.

Η αλληλογραφία των Μαρξ και Ένγκελς σχετικά με το Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο και τη Κομμούνα.

Συγκεκριμένα :

1) Μαρξ προς Ενγκελς 20/7/1870
2) Μαρξ προς Ένγκελς 8/8/1870
3) Ενγκελς προς Μαρξ 15/8/1870
4) Μαρξ προς Ένγκελς 17/8/1870
5) Μαρξ προς Sorge 1/9/1870
6) Ένγκελς προς Μαρξ 4/9/1870
7) Ένγκελς προς Μαρξ 12/9/1870
8 ) Ένγκελς προς Μαρξ 13/9/1870
9) Μαρξ προς E.Beesly 19/10/1870
10) Μαρξ προς Λαφάργκ 23/3/1871
11) Μαρξ προς Β.Λημπκνεχτ 6/4/1871
12) Μαρξ προς Λ.Κουγκελμαν 12/4/1871
13) Μαρξ προς Λ.Κουγκλεμαν 17/4/1871
14) Μαρξ προς Λ.Φρανκελ 26/4/1871
15) Μαρξ προς Λ.Φρανκελ και Π.Βαρλεν 13/5/1871
16) Μαρξ προς Ε.Beesly 12/6/1871
17) Ένγκελς προς Β.Λημπκνεχτ 22/6/1871
18) Μαρξ προς Φ.Μπόλτε 25/8/1871
19) Ενγκελς προς Ε.Ενγκελς 21/10/1871
20) Μαρξ προς Φ.Μπόλτε 23/11/1871
21) Ενγκελς προς Carlo Terzaghi 14/1/1872
22) Ένγκελς προς Α.Sorge 12/9/1874
23) Μαρξ προς Nieuwenhuis 22/2/1881
24) Ένγκελς προς Α.Μπεμπελ 29/10/1884

Είναι ασφαλές να πει κάποιος πως αυτές είναι ΟΛΕΣ οι επιστολές των Μαρξ – Ενγκελς πάνω στο θέμα. Καθώς η αναζήτηση στο marxists.org και η συλλογή Karl Marx and Frederick Engels on the Paris Commune των εκδόσεων Progress (τις γνωστές του ΚΚΣΕ) αυτές δίνουν.

β) Η ανάγνωση τους δεν θα δώσει στον αναγνώστη το σημείο όπου ο Μαρξ ή ο Ενγκελς θεωρούν την περίοδο 1870-1871 ως μη πρόσφορη για την άνοδο στην εξουσία του προλεταριάτου λόγω κάποιων συνθηκών του γαλλικού καπιταλισμού ή του επιπέδου των παραγωγικών δυνάμεων. Πέρα το γεγονός πως δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στην αλληλογραφία με κατηγορηματικό τρόπο υπάρχει ΡΗΤΑ ακριβώς το αντίθετο.

γ) Ακολουθεί μια συνοπτική περίληψη κάθε μιας από τις 24 επιστολές. Από τις επιστολές μαθαίνουμε σίγουρα πολλά, όχι πάντως τον σταλινικό ισχυρισμό περί παραγωγικών δυνάμεων :

1) Μαρξ προς Ενγκελς 20/7/1870
Ο Μαρξ μια μέρα μετά την έναρξη του Γάλλο-πρωσικού πολέμου γράφει πως η κυριαρχία σε παγκόσμιο επίπεδο της Γερμανίας θα σημάνει και την κυριαρχία των ιδεών μας έναντι του Προυντόν. Αν και δεν είναι το θέμα μας , η στάση αυτή προφανώς διαφέρει με αυτήν του επαναστατικού ντεφαιτισμού του Λένιν.

2) Μαρξ προς Ένγκελς 8/8/1870
Πρώτες ήττες της Γαλλίας , οι Πρώσοι περνάνε στη Γαλλία. Ο Μαρξ εκφράζει τις αμφιβολίες του για το αν μπορεί να βρεθεί επαναστατικός ενθουσιασμός στη Γαλλία. Ρωτάει τον Ένγκελς για τη γνώμη του (ναι ακόμα και οι Μαρξ και Ένγκελς ρωτάνε , σκέφτονται, έχουν επιφυλάξεις …. ! Δεν είναι θεοί που κατεβάζουν ανά πάσα στιγμή 10 εντολές κρυστάλλινης επαναστατικής ακρίβειας!) .

3) Ενγκελς προς Μαρξ 15/8/1870

Ο Ένγκελς απαντάει :
Γράφει ρητά και κατηγορηματικά πως είναι υπέρ της ήττας του γαλλικού βοναπαρτισμού (είμαστε ακόμα στη α φάση του πολέμου) αφού αυτό θα είναι προς όφελος της γερμανικής εργατικής τάξης και κατ’ επέκταση της γαλλικής αφού θα απαλλαχθεί από τον Βοναπάρτη.

Ονομάζει ως κύριο υπεύθυνο του πολέμου προφανώς τον Βοναπάρτη.

Μέμφεται τον Β.Λημπκνεχτ διότι κηρύσσει ‘πλήρη παρεμπόδιση’ (να υποθέσουμε στη πολιτική του Μπίσμαρκ) και είναι υπέρ της ήττας της Γερμανίας !!! “Πειράζει” ή αναφέρει (δεν είναι ακριβώς εμφανές) τον Μαρξ πως είναι και αυτός στο πλευρό του Β.Λημπκνεχτ (ο Μαρξ είναι στο Λονδίνο ο Ενγκελς στο Μάντσεστερ).

Ο Ένγκελς προκύπτει να είναι σαφέστατα στα δεξιά του Β.Λημπκνεχτ ενώ η τακτική του τελευταίου θυμίζουν περισσότερο την τακτική του Λένιν τόσο στο Ρωσο-Ιαπωνικό όσο και στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο.

Αναφέρει πως ο Μπίσμαρκ “κάνει τη δουλειά μας” με το δικό του τρόπο προφανώς. Εννοεί την ενοποίηση της Γερμανίας.

Γράφει πως το κύριο ζητούμενο είναι να τσακιστεί ο γαλλικός σωβινισμός και πως αυτό θα μπορούσε να γίνει αφενός από μια προλεταριακή αλλά μιας και ο πόλεμος έχει ξεσπάσει μπορεί να το κάνουν και οι Γερμανοί !!!
Για τη Γαλλία περιγράφει μια αποκαρδιωτική κατάσταση αλλά αναφέρει πως μπορεί να προκύψει μια επαναστατική κυβέρνηση αλλά θα πρέπει να συνεχίσει την αντίσταση από το νότο και να αφήσει το Παρίσι. Την ίδια άποψη δηλαδή την αντεπίθεση από το νότο θα γράψει στο άρθρο του για την Pall Mall Gazette 15/8/1870 , βλ. τόμος 22ος MECW σελ.47. Σε αυτό το άρθρο συγκρίνει και τους πολέμους που είχε κάνει η επαναστατική Γαλλία τη περίοδο 1792-1794 όπως ο Μαρξ στη 2η διακήρυξη για το πόλεμο.

(ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1η , είναι η πρώτη φορά θα ακολουθήσουν και άλλες που εμφανώς συνδέεται το ενδεχόμενο που είναι υπαρκτό για τους Μαρξ-Ενγκελς μιας γαλλικής επαναστατικής κυβέρνησης. Η επιτυχία της ή μη ‘ζυγίζεται’ ΟΧΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ αλλά με τη φάση του στρατιωτικού πολέμου με απλά ελληνικά στο που βρίσκονται οι Πρώσοι.)

4) Μαρξ προς Ένγκελς 17/8/1870

Ο Μαρξ ξεκαθαρίζει το που συμφωνεί και που διαφωνεί με τον Λήμπκνεχτ. Κρατάει αποστάσεις από τον δεύτερο αλλά δεν είναι τόσο επικριτικός όσο ο Ένγκελς. Κλείνει το γράμμα με την πρόβλεψη και ευχή της ήττας του Βοναπάρτη αναφέροντας πως αυτό που άρχισε ως παρωδία θα λήξει ως παρωδία.

5) Μαρξ προς Sorge 1/9/1870

Ο Μαρξ εύχεται η Γαλλία να πάρει το μάθημα της και πως αυτός ο πόλεμος μπορεί να γεννήσει ένα δεύτερο πόλεμο μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας που θα είναι η μαμή της κοινωνικής επανάστασης στη Ρωσία.

6) Ένγκελς προς Μαρξ 4/9/1870

Η επιστολή γράφεται μετά την ήττα και αιχμαλωσία του Βοναπάρτη (2/9/1870). Ο Ένγκελς με περιπαιχτικό ύφος ειρωνεύεται και προφανώς χαίρεται με τις εξελίξεις. Απορεί πως μετά από αυτές τις εξελίξεις θα σχηματίσει κυβέρνηση ο άχρηστος Ζυλ Φαβρ. Κάνει γνωστό σε τι προσβλέπει “Ίσως μια κυβέρνηση της Αριστεράς , που μετά από μερικές εκδηλώσεις αντίστασης θα υπογράψει ειρήνη”.
(ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2η Ξανά !!! Το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης επαναστατικής και η θέση πως ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ μετά από κάποιο show αντίστασης στους Πρώσσους θα αναγκαστεί να συνάψει ειρήνη. Ξανά η σχέση επανάστασης – στρατιωτικής φάσης/ Πρώσσικα στρατεύματα )

Ο Ένγκελς θεωρεί πως ο πόλεμος σύντομα θα λήξει.

7) Ένγκελς προς Μαρξ 12/9/1870

Ο Ένγκελς γράφει πως πρέπει να αποφευχθεί μια εξέγερση των εργατών στο Παρίσι πριν συναφθεί ειρήνη. Για ποιο λόγο ; Για τις παραγωγικές δυνάμεις ; ΟΧΙ . Ο Ένγκελς όπως και ο Μαρξ στη 2η προσφώνηση της Διεθνούς θεωρεί πως ένας πόλεμος των εργατών με τον Πρωσικό στρατό θα είναι εις βάρος των πρώτων. Ο Ένγκελς αναφέρει πως έτσι που έχουν έρθει τα πράγματα για τη Γαλλία όποια κυβέρνηση και να υπογράψει την ειρήνη δεν θα μείνει και πολύ προφανώς επειδή θα είναι επαχθείς οι όροι. Άρα προτείνει να υπογραφεί από την αστική τάξη ώστε να είναι πιο ευνοϊκοί οι όροι για την εργατική τάξη. Διαφωνεί πως γίνεται να αποκρουστεί η Πρωσική εισβολή με επανάσταση (ίδια άποψη γράφει και ο Μαρξ την ίδια χρονική στιγμή στη 2η προσφώνηση της Διεθνούς όπου λέει πως θα ήταν τρέλα να εξεγερθούν καθώς οι Πρώσοι πλησιάζουν στο Παρίσι και θα αρχίσουν την πολιορκία , γράφει να μην επαναλάβουν το 1792 ).
(ΣΗΜΕΙΩΣΗ 3η ΞΑΝΑ-ΞΑΝΑ-ΞΑΝΑ ο αποφασιστικός παράγοντας είναι ο Πρωσικός στρατός και το που βρίσκεται.)

8 ) Ένγκελς προς Μαρξ 13/9/1870

Μαρξ : Ο πόλεμος παίρνει μια άσχημη τροπή . Οι Γάλλοι δεν έχουν τσακιστεί αρκετά (;!!!) και οι Γερμανοί κώλοι(sic) έχουν κερδίσει υπερβολικά πολλά.

9) Μαρξ προς E.Beesly 19/10/1870

Ο Μαρξ αναφέρει πως πήγαιναν μια χαρά τα πράγματα στην εξέγερση της Κομμούνας στη Λυών μέχρι που ήρθε ο κώλος(sic) Μπακούνιν και τα έκανε μαντάρα. Αναφέρει σαν γενική διαπίστωση πως η μεσαία τάξη μάλλον προτιμάει μια Πρωσική κατοχή παρά τη νίκη μιας Δημοκρατίας με Σοσιαλιστικές τάσεις. ( ΣΗΜΕΙΩΣΗ 4η ΗΔΗ είναι θέμα συζήτησης η δημοκρατία με σοσιαλιστικές τάσεις και το βλέπει, για να γράφει για αυτήν, ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ . Κουβέντα για τις παραγωγικές δυνάμεις.)

10) Μαρξ προς Λαφάργκ 23/3/1871

Ξεκαθαρίζει την κατάσταση για κάποιες ψεύτικες ανακοινώσεις που δημοσιεύτηκαν με το όνομα της Διεθνούς

11) Μαρξ προς Β.Λημπκνεχτ 6/4/1871

Η ήττα της Κομμούνας ήλθε λόγω της τιμιότητας των Κομμουνάρων. Έπρεπε να πάνε κατευθείαν στις Βερσαλλίες , χάσανε χρόνο , ο εμφύλιος πόλεμος είχε ήδη κηρυχθεί από την Εθνοσυνέλευση του Θιέρσου κλπ κλπ (γνωστή αυτή η επιστολή)

12) Μαρξ προς Λ.Κουγκελμαν 12/4/1871

Η μεγαλύτερη πράξη του κόμματος μας ήταν η Κομμούνα. ( Ενδεικτικό πως διαφορετικά βλέπει ο Μαρξ το κόμμα το 1870-1 και διαφορετικά οι μπολσεβίκοι. Ή να το θέσω αλλιώς ήταν διαφορετικά τα κόμματα της Α της Β της Γ διεθνούς )

Η αναφορά για τη συντριβή του κράτους στην “Μπρυμαίρ”… έχασαν χρόνο με τις εκλογές για τη κομμούνα κλπ κλπ. (γνωστή αυτή η επιστολή)

13) Μαρξ προς Λ.Κουγκλεμαν 17/4/1871

ΚΑΙ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ Ο ΜΑΡΞ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΑΛΙΝΟ-ΜΕΝΣΕΒΙΚΙΚΗ ΕΠΩΔΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ :

“… Πώς μπορείτε να συγκρίνετε τις διαδηλώσεις των μικροαστών όπως στις 13 Ιουνίου 1849, κ.λπ., με την σημερινή πάλη στο Παρίσι είναι εντελώς ακατανόητο σε εμένα.

Η παγκόσμια ιστορία θα ήταν πράγματι πολύ εύκολο να γίνει, αν δεν μπαίνεις στη μάχη παρά μόνο υπό τον όρο των αλάνθαστα ευνοϊκών συνθηκών. Από την άλλη, θα ήταν μια πολύ μυστικιστική φύση της ιστορίας, εάν το “τυχαίο” δεν έπαιζε κανέναν ρόλο σε αυτήν. Αυτά τα τυχαία περιστατικά περιέρχονται φυσικά στη γενική πορεία της ανάπτυξης και ισοσταθμίζονται πάλι από άλλα τυχαία. Αλλά η επιτάχυνση και η καθυστέρηση εξαρτώνται κατά μεγάλο βαθμό από τέτοια “τυχαία περιστατικά” , στα οποία περιλαμβάνεται και το “τυχαίο” του χαρακτήρα εκείνων που βρίσκονται επικεφαλής του κινήματος.

Το αποφασιστικό, δυσμενές “τυχαίο” αυτή την φορά δεν βρίσκεται με κανένα τρόπο στις γενικές συνθήκες της γαλλικής κοινωνίας, αλλά στην παρουσία των Πρώσσων στη Γαλλία και της θέσης τους ακριβώς δίπλα στο Παρίσι. Αυτό οι Παριζιάνοι το γνώριζαν καλά. Όπως και και τα αστικά καθάρματα των Βερσαλλιών το γνώριζαν επίσης καλά. Ακριβώς για αυτό τον λόγο έθεσαν στους Παριζιάνους μπροστά στο δίλημμα ή να αποδεχτούν την πρόκληση ή να υποκύψουν αμαχητί. Στην τελευταία περίπτωση, η αποθάρρυνση της εργατικής τάξης θα ήταν πολύ μεγαλύτερη από την απώλεια μερικών “ηγετών”. Η πάλη ενάντια στην κεφαλαιοκρατική τάξη και το κράτος της έχουν εισέλθει σε μια νέα φάση με την πάλη στο Παρίσι. Όποια και αν είναι τα άμεσα αποτελέσματα , ένα νέο σημείο αφετηρίας κόσμο-ιστορικής σπουδαιότητας έχει κερδηθεί.”

(ΣΗΜΕΙΩΣΗ 5η Ξανά ! Δεν νομίζω πως χρειάζεται εξήγηση ο άνθρωπος είναι ξεκάθαρος. Ξανά η σχέση επανάστασης-Πρωσικού στρατού. Λέει κατηγορηματικά ΠΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΙΓΑΝΕ οι ΣΥΝΘΗΚΕΣ της κοινωνίας στη Γαλλία !!! )

Επαναλαμβάνω :

Ελληνικά :
Το αποφασιστικό, δυσμενές “τυχαίο” αυτή την φορά δεν βρίσκεται με κανένα τρόπο στις γενικές συνθήκες της γαλλικής κοινωνίας, αλλά στην παρουσία των Πρώσσων στη Γαλλία και της θέσης τους ακριβώς δίπλα στο Παρίσι.
Αγγλικά :
The decisive, unfavorable “accident” this time is by no means to be found in the general conditions of French society, but in the presence of the Prussians in France and their position right before Paris.

14) Μαρξ προς Λ.Φρανκελ 26/4/1871

Επιστολή διαμαρτυρίας για τις κατηγορίες που εξαπολύει ένας κομμουνάρος(Pyat). Ο αποδέκτης είναι κομμουνάρος και αυτός.

15) Μαρξ προς Λ.Φρανκελ και Π.Βαρλεν 13/5/1871

Η κομμούνα χάνει χρόνο σε ασημαντότητες και προσωπικές διαμάχες. Συμβουλεύει να κάνουν γρήγορα. Αναφέρει πως η αναταραχή έχει περάσει και στις επαρχίες αν και είναι κάπως ειρηνική και τοπική.

16) Μαρξ προς Ε.Beesly 12/6/1871

Αν με είχαν ακούσει και είχαν κρατήσει τα οχυρά στο βορρά είχαν πράξει πιο γρήγορα κλπ κλπ

17) Ένγκελς προς Β.Λημπκνεχτ 22/6/1871

Έπαινοι του Ένγκελς για τη στάση των γερμανών εργατών στην παρούσα κρίση και για την ομιλία του Μπέμπελ

18) Μαρξ προς Φ.Μπόλτε 25/8/187

Σχετική με τη μέριμνα για τους κομμουνάρους πρόσφυγες

19) Ενγκελς προς Ε.Ενγκελς 21/10/1871

Απλή εκδήλωση δυσαρέσκειας του Ένγκελς για τις αστικές συκοφαντίες

20) Μαρξ προς Φ.Μπόλτε 23/11/1871

Όπου υπάρχει ανεπαρκής πολιτική οργάνωση το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό όπως το Σεπτέμβρη του 1870 (σημειώστε πως αναφέρει το Σεπτέμβριο του 1870 που ενώ η επανάσταση έγινε από το λαό στην εξουσία ανέβηκαν αστοί όχι για την Κομμούνα του Μαρτίου)

21) Ενγκελς προς Carlo Terzaghi 14/1/1872

Ο Ένγκελς αναφέρει πως η κύρια αίτια της ήττας της Κομμούνας ήταν η έλλειψη συγκεντροποίησης (centralization) και εξουσίας (authority). Πρέπει τη στιγμή που διακυβεύεται η νίκη της επανάστασης οι δυνάμεις να είναι σφιχτές σαν μια γροθιά και να χτυπάνε στο καθοριστικό σημείο. Μετά τη νίκη μπορείς να κάνεις ότι θέλεις με την εξουσία. Όποιος αναφέρεται στην επανάσταση και δεν λογαριάζει τα 2 αυτά είτε δεν ξέρει τι σημαίνει επανάσταση είτε είναι επαναστάτης στα λόγια.

22) Ένγκελς προς Α.Sorge 12/9/1874

Ο Ενγκελς σχολιάζοντας την απόσυρση του Sorge από τη Διεθνή. Κάνει ένα απολογισμό της. Αναφέρει πως αντιστοιχούσε σε μια ιστορική περίοδο που έπρεπε να αποφευχθούν οι έριδες μεταξύ των τάσεων , στην περίοδο της 2ης αυτοκρατορίας. Η κύρια της επιτυχίας της Διεθνούς ήταν η Κομμούνα. Η Κομμούνα ήταν το παιδί της Διεθνούς. (Συμφωνεί με τον Μαρξ δηλαδή που αναφέρει πως προϊόν του κόμματος μας ήταν η Κομμούνα. Κοινώς για Μαρξ και Ένγκελς η Α Διεθνής = Κόμμα)

23) Μαρξ προς Nieuwenhuis 22/2/1881

Ο Μαρξ αναφέρει πως η κομμούνα ήταν εξέγερση μιας πόλης (κάτι που πέρα ότι είναι ιστορικά ανακριβές έρχεται σε αντίφαση με αυτό που έγραφε ο ίδιος βλ. μεταξύ άλλων 15η επιστολή). Η πλειοψηφία της Κομμούνας δεν ήταν σοσιαλιστική ούτε μπορούσε να ήταν. Έπρεπε να κάνουν συμβιβασμό με τις Βερσαλίες απαλλοτριώνοντας την τράπεζα.

(Από το ενδεχόμενο συντριβής των Βερσαλλιών στο συμβιβασμό . Ο Μαρξ ΑΛΛΑΞΕ γνώμη. Δεν είχε αυτήν το 1871 . 10 χρόνια πιο μετά είναι εμφανές πως είναι πολύ πιο απαισιόδοξος αφού αρνείται πως μπορεί να υπάρχει μια νέα Διεθνής. Λίγα χρόνια πιο μετά πάντως θα φτιαχτεί η 2η διεθνής ενώ το αργότερο μετά από 5 χρόνια αρχίζουν οι διεργασίες για την ίδρυση της.

Μια σταλινική ανάγνωση του Μαρξ που θέλει τόσο πολύ να είναι νομοτελειακά καταδικασμένη σε αποτυχία η Κομμούνα (για να καλύψει τη γραφειοκρατική του στάση σε όλα τα ταξικά σκιρτήματα) μετατρέπει τις πλέον ‘αδύναμες’ στιγμές του Μαρξ σε πεμπτουσία του μαρξισμού !!! Ακόμα και όταν η επιχειρηματολογία του Μαρξ είναι καταφανώς αδύναμη όπως γίνεται σε αυτήν την επιστολή.
Έτσι με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια πετάμε την Κομμούνα και κρατάμε τα μουστάκια του Στάλιν και το εκτρωματικό του κράτος , κρατάμε και τις εξεγέρσεις που δεν θα σπάσουν τζάμια και τα μυθιστορήματα για τον μπάτσο Κορκονέα στο όνομα πως οι παραγωγικές δυνάμεις δεν είναι ώριμες κλπ κλπ …
…Δύσμοιρε Μαρξ.
…Δύσμοιρε Λένιν που έγραψες κάποτε “Ο αναρχισμός ήταν συχνά ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνίστικα αμαρτήματα του εργατικού κινήματος” (Ο “αριστερισμός” παιδική αρρώστια του Κομμουνισμού εκδ.Σ.Εποχή σ.20) . Και θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει και για τα σταλινικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος.

24) Ένγκελς προς Α.Μπεμπελ 29/10/1884

Η Κομμούνα ήταν ο τάφος του παλιού ειδικά γαλλικού σοσιαλισμού και η μήτρα του διεθνούς κομμουνισμού που είναι νέος για τη Γαλλία

Συμπερασματικά :

Τουλάχιστον 3 επιστολές του Ένγκελς , 2 επιστολές του Μαρξ , ένα άρθρο σε εφημερίδα του Ένγκελς , η 2η διακήρυξη της διεθνούς για τον πόλεμο ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ αρκετά πειστικά πως η προλεταριακή εξουσία στην Γαλλία την περίοδο 1870-1871 κατά τους Μαρξ-Ενγκελς δεν αποκλείεται λόγω της ανεπαρκούς ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων αλλά η τύχη της κρίνεται από την έκβαση της Πρωσικής εισβολής. Οι Μαρξ και Ενγκελς διαθέτουν λιγότερο ενθουσιασμό απ’ότι οι σύντροφοι τους και οι ριζοσπάστες ρεπουμπλικάνοι στο Παρίσι ως προς τη δυνατότητα απόκρουσης της εισβολής μέσω επανάστασης.

Υπάρχουν και άλλα στοιχεία που καταδεικνύουν πως οι συνθήκες δεν ήταν ανώριμες καά το σταλινικό ορισμό για τους Μαρξ και Ένγκελς. π.χ. Τη σάπια φύση της Δεύτερης Αυτοκρατορίας τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο την είχε αναλύσει ο ίδιος ο Μαρξ ενώ σύγχρονες μελέτες αναφέρουν πως η Γαλλία βρισκόταν σε ύφεση το 1867-69 και το χρέος της εκτινάχτηκε. Το ποτήρι ξεχειλίζει με την πανωλεθρία του πολέμου και ο Μαρξ αναφέρει πως η σύγκρουση Κομμούνας-Εθνοσυνέλευσης του Θιέρσου γίνεται και μεταξύ άλλων ως προς ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ τις τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις (βλ. Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία , εκδ.Σ.Εποχή , βλ.σελ.53-54).

2008 title from Russian experimental director Sergei Loznitsa, who creates his films entirely from found footage, old Soviet propaganda films, etc. If you’ve seen his BLOCKADE, you’ll know what to expect. This is even better.

From Indiewire: “With scenes taken from the length and breadth of the “Soviet Motherland,” “Revue” illustrates industry and agriculture, political life, popular culture, and technology. The film’s fascinating flow of disparate scenes representing typical Soviet life of the period is, seen from today’s perspective, alternately poignant, funny, and tragic. The archival excerpts reveal a life of hardship, deprivation and seemingly absurd social rituals, but one always inspired by the vision, or illusion, of a communist future. Seen from these dual historical and contemporary perspectives, “Revue” is both a nostalgic and instructive look back at a communist past that represents social engineering on a grand, and frightening, scale.”

SYNOPSIS
REVUE is based on archive propaganda newsreels produced in the USSR in the 50-s and 60-s. Film shows the almost forgotten side of the Soviet times and the way of thinking at that period. It explores the life of people all across the vast expanse of the Soviet Motherland, though full of hardship, deprivation and absurd rituals, but at the same time illuminated by the glorious shining of the communist illusion.

http://rapidshare.com/files/208182416/Predstavlenie.2008.part1.rar

http://rapidshare.com/files/208182690/Predstavlenie.2008.part2.rar

http://rapidshare.com/files/208182967/Predstavlenie.2008.part3.rar

http://rapidshare.com/files/208183405/Predstavlenie.2008.part4.rar

http://rapidshare.com/files/208183650/Predstavlenie.2008.part5.rar

http://rapidshare.com/files/208183809/Predstavlenie.2008.part6.rar

http://rapidshare.com/files/208183786/Predstavlenie.2008.part7.rar

Password: None

Harcoded English Subs

http://www.foriegnmoviesddl.com/2009/07/predstavleniye-revue-2008-sergei.html

http://www.loznitsa.com/