τηλεφώνημα στο Ριζοσπάστη

Μετά “Το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά” είπαμε να πάρουμε κι εμείς τηλέφωνο το Ριζοσπάστη

—

“Τηλεφώνημα στο Ριζοσπάστη”

Ακούστε κι εμάς προσεκτικά ανώνυμε διηγηματογράφε της κακιάς ώρας,

Δεν ζητάμε παράσημα ηθικής ή συναισθηματικά μυξοκλαψίματα σαν αυτά που κοσμούν τις στήλες της φυλλάδας σας. Δεν σουλατσάραμε σαν τη καριόλα τη Λιάνα στον Αδέσμευτο ή σαν την άλλη καριόλα την Αλέκα στο κανάλι και την εφημερίδα του Χατζηνικολάου, ούτε μας περιμένει καμιά ευρύχωρη καρέκλα στα έδρανα της βουλής ή ο πρωθυπουργός για κουβεντούλα. Ούτως ή άλλως δεν ήμασταν  ευπρόσδεκτοι εκεί και να σου πω την αλήθεια ποτέ δεν σκοτιστήκαμε για αυτό.
Η σφαίρα του ήρωα σου ήταν ο πυροκροτητής για να ενώσουμε την φωνή και οργή μας  εκεί που πραγματικά επιθυμούσαμε μαζί με άλλους χιλιάδες, εσένα για πολλοστή φορά δεν σε είδαμε.
Στους δρόμους λοιπόν, μαζί με όλους αυτούς που δεν χωράνε στα ευαγή ιδρύματα των ΜΜΕ.
Με αυτούς που κινητήρια δύναμη είναι η επιθυμία να σπάσουμε (ή έστω ως προεόρτιο) να ραγίσουμε το μονοπώλιο της βίας της αστικής τάξης και των έμμισθων λακέδων τους, των μπάτσων. Είναι τέτοιες στιγμές που μας γεμίζουν απίστευτη αγαλλίαση όπως εκείνη όταν ο πράσινος ματατζής πέφτει χάμω και τον περιποιούνται με μερικές κλωτσιές στα πλευρά. Μαζί όμως έρχεται κι η θλίψη που δεν ήμασταν εκεί να του σπάσουμε οριστικά και αμετάκλητα τα μούτρα με μια κλωτσιά. Είναι η στιγμή της πυρπόλησης και της ρίψης οικοδομικών υλικών στα αστυνομικά τμήματα από μαθητές. Ο τρόμος με λίγα λόγια στο κάθε Κορκονέα ότι θα γυρίσει σπίτι με σπασμένο κεφάλι, καμένο πρόσωπο και σακατεμένος για να τον κλάψει ο περίγυρος του  όπως πραγματικά του αξίζει. Ο τρόμος ως γνήσιος κληρονόμος  της γκιλοτίνας των αβράκωτων για τους έχοντες και φύλακες.

Γιατί δεν επιλέξανε όλοι,  γόνοι παραδουλευτρών ή μη, να γίνουνε μπάτσοι, ρουφιάνοι ή μισθοφόροι στρατών. Ούτε επιλέξανε να παραμείνουν μπάτσοι και να φέρουν κουμπούρια μετά τις “εκπυρσοκροτήσεις” ενάντια στους μετανάστες , μετά τα “εξοστρακισμένα” χαστούκια στο ΑΤ Ομόνοιας με το ξυλοφόρτωμα σε παράνομους και καταχρηστικούς απεργούς κοκ.

Δεν ζητάμε την συμπόνοια του δαρμένου της κρατικής καταστολής, από καρπαζοεισπράχτορες χορτάσαμε. Αντιθέτως θα θέλαμε πολύ να απαλλάξουμε τον κάθε Κορκονέα από τον βραχνά, της μεθυσμένης με ουίσκι περιπολίας, με το υπέροχο πλακόστρωτο που θα προσγειωθεί στο κεφάλι του. Ούτε επιθυμούμε κάποια λύπηση παρά μόνο άμα δειλιάσουμε τη στιγμή που θα πρέπει να απαλλάξουμε από το βραχνά τον κάθε Κορκονέα.

Ας μην ζητά τα ρέστα ο  ήρωας του διηγήματος σας από την κοινωνία της εκμετάλλευσης (που παρεμπιπτόντως έχει και όνομα,  μερικοί την λέμε κεφαλαιοκρατική με εποικοδόμημα την αστική δημοκρατία)  διότι ο ίδιος μέρα νύχτα αυτή διαφύλασσε. Ας αρκεστεί να ζητάει μερικές στήλες στο ριζοσπάστη να μας το παίξει θύμα της. Γιατί ακόμα και τώρα μέρες μετά το πυροβολισμό επέλεξε το συνήγορο που του αξίζει, εκεί δεν είδαμε ούτε ακούσαμε για “φουκαρά” και “ψυχούλα” αλλά για αποκλίνουσες συμπεριφορές.

Ντροπή δεν είναι να είσαι γιος πλύστρας ή άπλυτος, ντροπή είναι με μισό χιλιόγραμμο κολόνιας και σαπούνι να φουσκώνουν τα μυαλά σου με τον αέρα της εξουσίας. Με μια στολή και ένα περίστροφο να γυρνάς ως ο αφέντης του κόσμου.

Με αηδία διαβάσαμε ότι ο Κορκονέας βρήκε μια γωνιά στο “ρίζο” να πει το “δράμα” του. Ζήλεψε  μάλλον κι αυτός βλέπεις τις δόξες του χολιγουντιανού εκθειασμού του μπάτσου. Ο Σταλόνε στο “Cop Land” ο Θεοχάρης στο “Καλημέρα Ζωή” τώρα θαυμάζουμε και τον Κορκονέα στις στήλες του Ριζοσπάστη.  Καθόλου τυχαία , αφού εσείς οι καριόληδες πρώτα επιχειρήσατε να υποτιμήσετε το γεγονός, μετά στρέψατε τα βέλη σας στο έτερο αριστερό αποκούμπι του συστήματος υπό το φόβο της εκλογικής καθόδου κατόπιν κουβεντούλας με το πρωθυπουργό και μετά χωρίσατε τους διαδηλωτές σε πεμπτοφαλλαγίτες και μη παίρνοντας τα εύσημα όλου του δεξιού τύπου μαζί και του ακροδεξιού εκπροσώπου. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη σαν την καριόλα την Αλέκα ότι οι εξεγέρσεις δεν θα σπάσουν ούτε ένα τζάμι ούτε περιμένουμε να φοβηθεί η αστική τάξη όπως τις παραμονές του 81 κατά την ίδια. Βλέπεις δεν είμαστε με τον εκδημοκρατισμό και τον αναπροσανατολισμό των σωμάτων ασφαλείας αλλά με το τσάκισμα του αστικού κράτους και τις αιρετές και ανακλητές πολιτοφυλακές. Για αυτό πλέον γελάμε στην κασέτα του αποπροσανατολισμού του κινήματος και λέμε ότι πολιτικά υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση και μαζί ζητάμε και την παραδειγματική τιμωρία του μπάτσου (και όχι τη λογοτεχνική αθώωση και θυματοποίηση του) ώστε κάθε επίδοξος Κορκονέας να ξέρει τι τον περιμένει. Και κάτι  μου λέει κύριε εκδότα ότι η τιμωρία θα έρθει εντός ή εκτός της φυλακής.

Ούτως ή άλλως έχουμε διαβάσει και αυτό από έναν κύριο Ένγκελς :

“Για τον κύριο Ντίρινγκ, η βία είναι το απόλυτο κακό και η πρώτη πράξη βίας είναι γι’ αυτόν το προπατορικό αμάρτημα. Ολόκληρη η παρουσίαση του είναι μια ιερεμιάδα για τη μόλυνση όλης της μέχρι τώρα ιστορίας από το προπατορικό αμάρτημα , για την επονείδιστη νόθευση όλων των φυσικών και κοινωνικών νόμων απ’ αυτή τη διαβολική δύναμη, τη βία. Το ότι η βία, όμως, παίζει και έναν άλλο ρόλο στην ιστορία, ένα ρόλο επαναστατικό, το ότι με τα λόγια του Μαρξ είναι η μαμή της κάθε παλαιάς κοινωνίας, η οποία εγκυμονεί μια καινούργια κοινωνία, το ότι είναι το εργαλείο , με το οποίο η κοινωνική κίνηση επιβάλλεται και σπάει τις αποστεωμένες νεκρές πολιτικές μορφές, για όλα αυτά ο κύριος Ντίριγνκ δε λέει ούτε λέξη. Μόνο με αναστεναγμούς και μουγκρητά παραδέχεται ότι υπάρχει μια δυνατότητα , ότι , ίσως , χρειαστεί βία για την πτώση της εκμεταλλευτικής οικονομίας.”

Φ.Ενγκελς “Αντι-Ντίρινγκ” εκδ. Σ.Εποχή , σ.234

Κύριε/κυρία μου δεν κλωθογυρνάμε όλοι στο ίδιο καζάνι βλαστημώντας την τύχη μας που δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Άλλοι είναι μέσα στο καζάνι και άλλοι όπως ο ήρωας σου, ο συνήγορος του και οι πολιτικοί αυτουργοί αυτής της δολοφονίας  φυσάνε τη φωτιά.